وَعَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: " ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا صِرَاطًا مُسْتَقِيمًا وَعَنْ جَنَبَتَيِ الصِّرَاطِ سُورَانِ فِيهِمَا أَبْوَابٌ مُفَتَّحَةٌ وَعَلَى الْأَبْوَابِ سُتُورٌ مُرَخَاةٌ وَعِنْدَ رَأْسِ الصِّرَاطِ دَاعٍ يَقُولُ: اسْتَقِيمُوا عَلَى الصِّرَاطِ وَلَا تَعْوَجُّوا وَفَوْقَ ذَلِكَ دَاعٍ يَدْعُو كُلَّمَا هَمَّ عَبْدٌ أَنْ يَفْتَحَ شَيْئًا مِنْ تِلْكَ الْأَبْوَابِ قَالَ: وَيْحَكَ لَا تَفْتَحْهُ فَإِنَّكَ إِنْ تَفْتَحْهُ تَلِجْهُ ". ثُمَّ فَسَّرَهُ فَأَخْبَرَ: " أَنَّ الصِّرَاطَ هُوَ الْإِسْلَامُ وَأَنَّ الْأَبْوَابَ الْمُفَتَّحَةَ مَحَارِمُ اللَّهِ وَأَنَّ السُّتُورَ الْمُرَخَاةَ حُدُودُ اللَّهِ وَأَنَّ الدَّاعِيَ عَلَى رَأْسِ الصِّرَاطِ هُوَ الْقُرْآنُ وَأَنَّ الدَّاعِيَ مِنْ فَوْقِهِ وَاعِظُ اللَّهِ فِي قَلْبِ كُلِّ مُؤمن) رَوَاهُ رزين وَأحمد وَالْبَيْهَقِيُّ فِي شُعَبِ الْإِيمَانِ عَنِ النَّوَّاسِ بْنِ سَمْعَانَ وَكَذَا التِّرْمِذِيُّ عَنْهُ إِلَّا أَنَّهُ ذَكَرَ أخصر مِنْهُ
Ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Alloh bir masal keltirdi: toʻgʻri yoʻl (sirot) va yoʻlning ikki chetida ochiq eshiklari boʻlgan ikki devor bor. Eshiklar ustida esa tushirib qoʻyilgan pardalar bor. Yoʻlning boshida bir chorlovchi bor, u: ‹Yoʻlda toʻgʻri boringlar, egri ketmanglar!› deydi. Uning tepasida yana bir chorlovchi bor, qachonki bir banda oʻsha eshiklardan birini ochmoqchi boʻlsa: ‹Voy senga! Uni ochma, chunki agar ochsang, undan kirib ketasan›, deydi». Soʻngra u zot buni izohlab shunday xabar berdilar: «Yoʻl — bu Islomdir, ochiq eshiklar — Allohning harom qilgan narsalari, tushirib qoʻyilgan pardalar — Allohning hadlaridir (hududlaridir), yoʻl boshidagi chorlovchi — Qurʼondir, uning tepasidagi chorlovchi esa har bir moʻminning qalbidagi Allohning voizidir». Razin, Ahmad va Bayhaqiy Shuʼabul iymonda Navvos ibn Samʼondan rivoyat qilgan; Termiziy ham undan qisqaroq tarzda keltirgan.Ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Аллоҳ бир масал келтирди: тўғри йўл (сирот) ва йўлнинг икки четида очиқ эшиклари бўлган икки девор бор. Эшиклар устида эса тушириб қўйилган пардалар бор. Йўлнинг бошида бир чорловчи бор, у: ‹Йўлда тўғри боринглар, эгри кетманглар!› дейди. Унинг тепасида яна бир чорловчи бор, қачонки бир банда ўша эшиклардан бирини очмоқчи бўлса: ‹Вой сенга! Уни очма, чунки агар очсанг, ундан кириб кетасан›, дейди». Сўнгра у зот буни изоҳлаб шундай хабар бердилар: «Йўл — бу Исломдир, очиқ эшиклар — Аллоҳнинг ҳаром қилган нарсалари, тушириб қўйилган пардалар — Аллоҳнинг ҳадларидир (ҳудудларидир), йўл бошидаги чорловчи — Қуръондир, унинг тепасидаги чорловчи эса ҳар бир мўминнинг қалбидаги Аллоҳнинг воизидир». Разин, Аҳмад ва Байҳақий Шуъабул иймонда Наввос ибн Самъондан ривоят қилган; Термизий ҳам ундан қисқароқ тарзда келтирган.