وَعَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ أَنَّهُ قَالَ: شَرِبَ عمر بن الْخطاب لَبَنًا وَأَعْجَبَهُ وَقَالَ لِلَّذِي سَقَاهُ: مَنْ أَيْنَ لَكَ هَذَا اللَّبَنُ؟ فَأَخْبَرَهُ أَنَّهُ وَرَدَ عَلَى مَاءٍ قَدْ سَمَّاهُ فَإِذَا نَعَمٌ مِنْ نَعَمِ الصَّدَقَةِ وَهُمْ يَسْقُونَ فَحَلَبُوا لِي مِنْ أَلْبَانِهَا فَجَعَلْتُهُ فِي سِقَائِيَ وَهُو هَذَا فَأَدْخَلَ عُمَرُ يَدَهُ فاسْتقاءَه. رَوَاهُ الْبَيْهَقِيّ فِي شعب الْإِيمَان
Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U sut ichdi va sut unga yoqib qoldi. Soʻng uni bergan kishiga: «Bu sutni qayerdan olding?» dedi. U: «Falon suvga bordim, u yerda sadaqa tuyalaridan bir qancha tuya bor edi, odamlar ularni sugʻorayotgan edilar. Menga ularning sutidan sogʻib berishdi, men uni meshimga soldim. Mana shu», deb xabar berdi. Shunda Umar qoʻlini ogʻziga solib, uni qusib tashladi. Bayhaqiy «Shuʼab al-iymon»da rivoyat qilgan.Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У сут ичди ва сут унга ёқиб қолди. Сўнг уни берган кишига: «Бу сутни қаердан олдинг?» деди. У: «Фалон сувга бордим, у ерда садақа туяларидан бир қанча туя бор эди, одамлар уларни суғораётган эдилар. Менга уларнинг сутидан соғиб беришди, мен уни мешимга солдим. Мана шу», деб хабар берди. Шунда Умар қўлини оғзига солиб, уни қусиб ташлади. Байҳақий «Шуъаб ал-иймон»да ривоят қилган.