عَنْ عِكْرِمَةَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ: أَنَّ رَجُلًا ظَاهَرَ مِنِ امْرَأَتِهِ فَغَشِيَهَا قَبْلَ أَنْ يَكَفِّرَ فَأَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ: «مَا حَمَلَكَ عَلَى ذَلِكَ؟» قَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ رَأَيْتُ بَيَاضَ حِجْلَيْهَا فِي الْقَمَرِ فَلَمْ أَمْلِكْ نَفْسِي أَنْ وَقَعَتُ عَلَيْهَا فَضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَمَرَهُ أَنْ لَا يَقْرَبَهَا حَتَّى يُكَفِّرَ. رَوَاهُ ابْنُ مَاجَهْ. وَرَوَى التِّرْمِذِيُّ نَحْوَهُ وَقَالَ: هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ وَرَوَى أَبُو دَاوُدَ وَالنَّسَائِيُّ نَحْوَهُ مُسْنَدًا وَمُرْسَلًا وَقَالَ النَّسَائِيُّ: المُرسل أوْلى بالصَّوابِ من المسْندِ
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi ayolidan zihor qilib, kafforat toʻlashdan avval u bilan yaqinlik qildi. Soʻng Nabiy ﷺning oldiga kelib, buni u zotga aytdi. U zot: «Seni bu ishga nima undadi?» dedilar. U: «Yo Rasululloh, oy nurida uning oyoqlarining oqligini koʻrib qolib, oʻzimni tuta olmadim va u bilan yaqinlik qildim», dedi. Shunda Rasululloh ﷺ kulib, unga kafforat toʻlamaguncha ayoliga yaqinlashmaslikni buyurdilar.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Бир киши аёлидан зиҳор қилиб, каффорат тўлашдан аввал у билан яқинлик қилди. Сўнг Набий ﷺнинг олдига келиб, буни у зотга айтди. У зот: «Сени бу ишга нима ундади?» дедилар. У: «Ё Расулуллоҳ, ой нурида унинг оёқларининг оқлигини кўриб қолиб, ўзимни тута олмадим ва у билан яқинлик қилдим», деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ кулиб, унга каффорат тўламагунча аёлига яқинлашмасликни буюрдилар.