وَعَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ: أَنَّ سَعْدَ بن عبَادَة رَضِي الله عَنْهُم اسْتَفْتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي نَذْرٍ كَانَ عَلَى أُمِّهِ فَتُوُفِّيَتْ قَبْلَ أَنْ تَقْضِيَهُ فَأَفْتَاهُ أَنْ يَقْضِيَهُ عَنْهَا
(Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) rivoyat qildiki,) Saʼd ibn Uboda al-Ansoriy onasining zimmasida boʻlgan bir nazr haqida Paygʻambar ﷺdan fatvo (hukm) soʻradi — onasi uni ado etmasdan vafot etgan edi. U zot unga (Saʼdga): «Uni onasi nomidan ado et», deb fatvo berdilar. Bas, bu (hukm) keyinchalik sunnat (qoida) boʻlib qoldi.(Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) ривоят қилдики,) Саъд ибн Убода ал-Ансорий онасининг зиммасида бўлган бир назр ҳақида Пайғамбар ﷺдан фатво (ҳукм) сўради — онаси уни адо этмасдан вафот этган эди. У зот унга (Саъдга): «Уни онаси номидан адо эт», деб фатво бердилар. Бас, бу (ҳукм) кейинчалик суннат (қоида) бўлиб қолди.