وَعَن ابْن عمر قَالَ: قَامَ عُمَرُ خَطِيبًا فَقَالَ: إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ عَامَلَ يَهُودَ خَيْبَرَ عَلَى أَمْوَالِهِمْ وَقَالَ: «نُقِرُّكُمْ مَا أَقَرَّكُمُ اللَّهُ» . وَقَدْ رَأَيْتُ إِجْلَاءَهُمْ فَلَمَّا أَجْمَعَ عُمَرُ عَلَى ذَلِكَ أَتَاهُ أَحَدُ بَنِي أَبِي الحُقَيقِ فَقَالَ: يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ أَتُخْرِجُنَا وَقَدْ أَقَرَّنَا مُحَمَّدٌ وَعَامَلَنَا عَلَى الْأَمْوَالِ؟ فَقَالَ عُمَرُ: أَظْنَنْتَ أَنِّي نَسِيتُ قَوْلُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «كَيْفَ بِكَ إِذَا أُخْرِجْتَ مِنْ خَيْبَرَ تَعْدُو بِكَ قَلُوصُكَ لَيْلَةً بَعْدَ لَيْلَةٍ؟» فَقَالَ: هَذِهِ كَانَتْ هُزَيْلَةً مِنْ أَبِي الْقَاسِمِ فَقَالَ كَذَبْتَ يَا عَدُوَّ اللَّهِ فَأَجْلَاهُمْ عُمَرُ وَأَعْطَاهُمْ قِيمَةَ مَا كَانَ لَهُمْ مِنَ الثَّمَرِ مَالًا وَإِبِلًا وَعُرُوضًا مِنْ أَقْتَابٍ وَحِبَالٍ وَغَيْرِ ذَلِكَ. رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Xaybar ahli Abdulloh ibn Umarning qoʻl-oyoqlarini chiqarganda (jarohatlaganda), Umar (oʻrnidan) turib xutba qilib: «Shubhasiz, Allohning Rasuli ﷺ yahudiylar bilan — ularning mol-mulklari haqida — shartnoma tuzgan va ularga: ‹Alloh sizlarni (bu yerda) qoldirgan ekan, biz (ham) sizlarni (bu yerda) qoldiramiz›, — degan edi. Endi Abdulloh ibn Umar oʻz yeriga bordi va kechasi unga hujum qilindi hamda uning qoʻl-oyoqlari chiqarildi; bizda u yerda — oʻsha yahudiylardan boshqa — dushman yoʻq, ular bizning dushmanimiz va biz shubha qiladigan yagona odamlar(dir); shuning uchun men ularni surgun qilishni (chiqarib yuborishni) qaror qildim», — dedi. Umar oʻz qarorini amalga oshirmoqchi boʻlganda, Abu Huqayqning bir oʻgʻli kelib, Umarga: «Ey moʻminlarning amiri! Muhammad bizga — oʻz joylarimizda qolishga (ruxsat) bergan, mol-mulkimiz haqida biz bilan shartnoma tuzgan va bizning (oʻz) yerimizda yashashimiz sharti(ni qabul qilgan) boʻlsa (ham), sizlar bizni surgun qilasizmi?» — dedi. Umar: «Sen — men Allohning Rasuli ﷺ ning soʻzini, yaʼni: ‹Sen Xaybardan quvilganda va tuyang seni kecha-kechalab olib ketayotganda, sening holing qanday boʻladi?› — degan(ini) unutdim deb oʻylaysanmi?» — dedi. Yahudiy: «Bu — Abulqosimdan (boʻlgan) bir hazil edi», — dedi. Umar: «Ey Allohning dushmani! Sen yolgʻon aytyapsan», — dedi. Soʻng Umar ularni (Xaybardan) chiqarib yubordi va ularga — mol-mulklarining narxini — meva, pul, tuya egarlari, arqonlar va boshqa (narsalar) shaklida — toʻlab berdi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Хайбар аҳли Абдуллоҳ ибн Умарнинг қўл-оёқларини чиқарганда (жароҳатлаганда), Умар (ўрнидан) туриб хутба қилиб: «Шубҳасиз, Аллоҳнинг Расули ﷺ яҳудийлар билан — уларнинг мол-мулклари ҳақида — шартнома тузган ва уларга: ‹Аллоҳ сизларни (бу ерда) қолдирган экан, биз (ҳам) сизларни (бу ерда) қолдирамиз›, — деган эди. Энди Абдуллоҳ ибн Умар ўз ерига борди ва кечаси унга ҳужум қилинди ҳамда унинг қўл-оёқлари чиқарилди; бизда у ерда — ўша яҳудийлардан бошқа — душман йўқ, улар бизнинг душманимиз ва биз шубҳа қиладиган ягона одамлар(дир); шунинг учун мен уларни сургун қилишни (чиқариб юборишни) қарор қилдим», — деди. Умар ўз қарорини амалга оширмоқчи бўлганда, Абу Ҳуқайқнинг бир ўғли келиб, Умарга: «Эй мўминларнинг амири! Муҳаммад бизга — ўз жойларимизда қолишга (рухсат) берган, мол-мулкимиз ҳақида биз билан шартнома тузган ва бизнинг (ўз) еримизда яшашимиз шарти(ни қабул қилган) бўлса (ҳам), сизлар бизни сургун қиласизми?» — деди. Умар: «Сен — мен Аллоҳнинг Расули ﷺ нинг сўзини, яъни: ‹Сен Хайбардан қувилганда ва туянг сени кеча-кечалаб олиб кетаётганда, сенинг ҳолинг қандай бўлади?› — деган(ини) унутдим деб ўйлайсанми?» — деди. Яҳудий: «Бу — Абулқосимдан (бўлган) бир ҳазил эди», — деди. Умар: «Эй Аллоҳнинг душмани! Сен ёлғон айтяпсан», — деди. Сўнг Умар уларни (Хайбардан) чиқариб юборди ва уларга — мол-мулкларининг нархини — мева, пул, туя эгарлари, арқонлар ва бошқа (нарсалар) шаклида — тўлаб берди.