Ato ibn Yasor (rahimahulloh) Banu Horisadan boʻlgan bir kishidan rivoyat qiladi: U Uhud daralaridan birida bir bogʻoz (homilador) tuyani boqib yurar edi. Tuyani oʻlim (xavfi) tutdi, u esa uni soʻyish uchun hech narsa topolmadi. Shunda bir qoziq olib, uning boʻyniga (boʻgʻiz chuqurchasiga) sanchdi, toki uning qoni toʻkilguncha. Soʻngra Paygʻambar ﷺ huzurlariga kelib, bu haqda xabar berdi. U zot unga (tuyaning goʻshtini) yeyishga buyurdilar.Ато ибн Ясор (раҳимаҳуллоҳ) Бану Ҳорисадан бўлган бир кишидан ривоят қилади: У Уҳуд дараларидан бирида бир боғоз (ҳомиладор) туяни боқиб юрар эди. Туяни ўлим (хавфи) тутди, у эса уни сўйиш учун ҳеч нарса тополмади. Шунда бир қозиқ олиб, унинг бўйнига (бўғиз чуқурчасига) санчди, токи унинг қони тўкилгунча. Сўнгра Пайғамбар ﷺ ҳузурларига келиб, бу ҳақда хабар берди. У зот унга (туянинг гўштини) ейишга буюрдилар.