وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ قَالَ: كُنَّا قُعُودًا عِنْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ الْفِتَنَ فَأَكْثَرَ فِي ذِكْرِهَا حَتَّى ذَكَرَ فِتْنَةَ الْأَحْلَاسِ فَقَالَ قَائِلٌ: وَمَا فِتْنَةُ الْأَحْلَاسِ. قَالَ: " هِيَ هَرَبٌ وَحَرَبٌ ثُمَّ فِتْنَةُ السَّرَّاءِ دَخَنُهَا مِنْ تَحْتِ قَدَمَيْ رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ بَيْتِي يَزْعُمُ أَنَّهُ مِنِّي وَلَيْسَ مِنِّي إِنَّمَا أَوْلِيَائِي الْمُتَّقُونَ ثُمَّ يَصْطَلِحُ النَّاسُ عَلَى رَجُلٍ كورك على ضلع ثمَّ فتْنَة الدهماء لَا تَدَعُ أَحَدًا مِنْ هَذِهِ الْأُمَّةِ إِلَّا لَطْمَتْهُ لَطْمَةً فَإِذَا قِيلَ: انْقَضَتْ تَمَادَتْ يُصْبِحُ الرَّجُلُ فِيهَا مُؤْمِنًا وَيُمْسِي كَافِرًا حَتَّى يَصِيرَ النَّاسُ إِلَى فُسْطَاطَيْنِ: فُسْطَاطِ إِيمَانٍ لَا نِفَاقَ فِيهِ وَفُسْطَاطِ نِفَاقٍ لَا إِيمَانَ فِيهِ. فَإِذَا كَانَ ذَلِكَ فَانْتَظِرُوا الدَّجَّالَ مِنْ يَوْمِهِ أَوْ من غده ". رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Umayr ibn Honi al-Ansiy aytadi: Men Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)ning shunday deyayotganini eshitdim: Biz Rasululloh ﷺning huzurlarida oʻtirgan edik, u zot fitnalarni zikr qildilar va ularni koʻp zikr qildilar, hatto «ahlos» (uy fitnasi)ni ham zikr qildilar. Shunda bir kishi: «Ey Rasululloh, ahlos fitnasi nima?» dedi. U zot: «U qochish va urushdir. Soʻng saroʼ (farogʻat) fitnasi boʻladi, uning tutuni mening ahli baytimdan boʻlgan, oʻzini mendan deb daʼvo qiladigan, holbuki u mendan emas, — chunki mening doʻstlarim faqat taqvodorlardir, — bir kishining ikki tovoni ostidan (koʻtariladi). Soʻng odamlar bir kishi atrofida — son suyagi qovurgʻa ustida (turgani kabi nomuvofiq holda) — kelishadilar. Soʻng duhaymo (qora) fitna boʻladi: u bu ummatdan birortasini bir tarsaki urmay qoʻymaydi. ‹Tamom boʻldi› deyilganida, u yana davom etadi. Unda kishi ertalab moʻmin boʻlsa, kechqurun kofir boʻlib qoladi. Hatto odamlar ikki chodirga boʻlinadilar: bittasi — ichida nifoq boʻlmagan iymon chodiri, ikkinchisi — ichida iymon boʻlmagan nifoq chodiri. Bu boʻlganida, oʻsha kuni yoki ertasiga Dajjolni kuting», dedilar.Умайр ибн Ҳони ал-Ансий айтади: Мен Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)нинг шундай деяётганини эшитдим: Биз Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларида ўтирган эдик, у зот фитналарни зикр қилдилар ва уларни кўп зикр қилдилар, ҳатто «аҳлос» (уй фитнаси)ни ҳам зикр қилдилар. Шунда бир киши: «Эй Расулуллоҳ, аҳлос фитнаси нима?» деди. У зот: «У қочиш ва урушдир. Сўнг сарў (фароғат) фитнаси бўлади, унинг тутуни менинг аҳли байтимдан бўлган, ўзини мендан деб даъво қиладиган, ҳолбуки у мендан эмас, — чунки менинг дўстларим фақат тақводорлардир, — бир кишининг икки товони остидан (кўтарилади). Сўнг одамлар бир киши атрофида — сон суяги қовурға устида (тургани каби номувофиқ ҳолда) — келишадилар. Сўнг дуҳаймо (қора) фитна бўлади: у бу умматдан бирортасини бир тарсаки урмай қўймайди. ‹Тамом бўлди› дейилганида, у яна давом этади. Унда киши эрталаб мўмин бўлса, кечқурун кофир бўлиб қолади. Ҳатто одамлар икки чодирга бўлинадилар: биттаси — ичида нифоқ бўлмаган иймон чодири, иккинчиси — ичида иймон бўлмаган нифоқ чодири. Бу бўлганида, ўша куни ёки эртасига Дажжолни кутинг», дедилар.