Savbon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Alloh taolo men uchun yerni yigʻib-toʻpladi», dedilar, yoki: «Robbim men uchun yerni yigʻib-toʻpladi, shunda men uning sharqlarini ham, gʻarblarini ham koʻrdim. Ummatimning mulki men uchun yigʻilgan joygacha yetadi. Menga ikki xazina — qizil va oq (xazina) berildi. Men Robbimdan ummatim uchun, ularni umumiy qahatchilik bilan halok qilmasligini va oʻzlaridan boʻlmagan, ularning butun jamoasini qiyratadigan bir dushmanni ularga hokim qilmasligini soʻradim. Robbim menga dedi: ‹Ey Muhammad, men bir hukmni hukm qilsam, u qaytarilmaydi. Men ularni umumiy qahatchilik bilan halok qilmayman va ularga oʻzlaridan boʻlmagan, ularning butun jamoasini qiyratadigan dushmanni hokim qilmayman, garchi yerning barcha tomonlaridan ularga (dushmanlar) yigʻilsa ham. Faqat ularning baʼzilari baʼzilarini halok qiladi, baʼzilari baʼzilarini asir oladi›. Men ummatim haqida (eng) qoʻrqadigan narsam — yoʻldan ozdiruvchi imomlardir. Ummatim ichida qilich ishlatilsa, qiyomat kunigacha undan koʻtarilmaydi. Ummatimdan baʼzi qabilalar mushriklarga qoʻshilmaguncha va ummatimdan baʼzi qabilalar butlarga ibodat qilmaguncha, qiyomat qoyim boʻlmaydi. Ummatim ichida oʻttizta kazzob boʻladi, ularning har biri oʻzini paygʻambar deb daʼvo qiladi. Holbuki, men paygʻambarlarning xotamiman, mendan keyin paygʻambar yoʻq. Ummatimdan bir toifa doimo haq ustida (boʻladi)», dedilar. Ibn Iso (rivoyatida): «(haq ustida) gʻolib boʻlgan holda» dedi. Soʻng ikkalasi (rivoyatda) muvofiq boʻlishdi: «Allohning amri (qiyomat) kelguniga qadar, ularga muxolif boʻlganlar zarar yetkaza olmaydi».Савбон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Аллоҳ таоло мен учун ерни йиғиб-тўплади», дедилар, ёки: «Роббим мен учун ерни йиғиб-тўплади, шунда мен унинг шарқларини ҳам, ғарбларини ҳам кўрдим. Умматимнинг мулки мен учун йиғилган жойгача етади. Менга икки хазина — қизил ва оқ (хазина) берилди. Мен Роббимдан умматим учун, уларни умумий қаҳатчилик билан ҳалок қилмаслигини ва ўзларидан бўлмаган, уларнинг бутун жамоасини қийратадиган бир душманни уларга ҳоким қилмаслигини сўрадим. Роббим менга деди: ‹Эй Муҳаммад, мен бир ҳукмни ҳукм қилсам, у қайтарилмайди. Мен уларни умумий қаҳатчилик билан ҳалок қилмайман ва уларга ўзларидан бўлмаган, уларнинг бутун жамоасини қийратадиган душманни ҳоким қилмайман, гарчи ернинг барча томонларидан уларга (душманлар) йиғилса ҳам. Фақат уларнинг баъзилари баъзиларини ҳалок қилади, баъзилари баъзиларини асир олади›. Мен умматим ҳақида (энг) қўрқадиган нарсам — йўлдан оздирувчи имомлардир. Умматим ичида қилич ишлатилса, қиёмат кунигача ундан кўтарилмайди. Умматимдан баъзи қабилалар мушрикларга қўшилмагунча ва умматимдан баъзи қабилалар бутларга ибодат қилмагунча, қиёмат қойим бўлмайди. Умматим ичида ўттизта каззоб бўлади, уларнинг ҳар бири ўзини пайғамбар деб даъво қилади. Ҳолбуки, мен пайғамбарларнинг хотамиман, мендан кейин пайғамбар йўқ. Умматимдан бир тоифа доимо ҳақ устида (бўлади)», дедилар. Ибн Исо (ривоятида): «(ҳақ устида) ғолиб бўлган ҳолда» деди. Сўнг иккаласи (ривоятда) мувофиқ бўлишди: «Аллоҳнинг амри (қиёмат) келгунига қадар, уларга мухолиф бўлганлар зарар етказа олмайди».