Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Vafot etgan har bir kishi, albatta, afsus-nadomat qiladi», dedilar. (Sahobalar): «Ey Allohning Rasuli, uning nadomati nima uchun boʻladi?» deyishdi. U zot: «Agar u yaxshilik qiluvchi boʻlsa, (yaxshiligini) koʻproq qilmaganiga afsus qiladi; agar u yomonlik qiluvchi boʻlsa, (yomonlikdan) qaytmaganiga afsus qiladi», dedilar. Abu Iso aytdi: Biz bu hadisni faqat shu yoʻldangina bilamiz. Yahyo ibn Ubaydulloh haqida esa Shuʼba (tanqid bilan) gapirgan; u Yahyo ibn Ubaydulloh ibn Mavhab boʻlib, madinalikdir.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Вафот этган ҳар бир киши, албатта, афсус-надомат қилади», дедилар. (Саҳобалар): «Эй Аллоҳнинг Расули, унинг надомати нима учун бўлади?» дейишди. У зот: «Агар у яхшилик қилувчи бўлса, (яхшилигини) кўпроқ қилмаганига афсус қилади; агар у ёмонлик қилувчи бўлса, (ёмонликдан) қайтмаганига афсус қилади», дедилар. Абу Исо айтди: Биз бу ҳадисни фақат шу йўлдангина биламиз. Яҳё ибн Убайдуллоҳ ҳақида эса Шуъба (танқид билан) гапирган; у Яҳё ибн Убайдуллоҳ ибн Мавҳаб бўлиб, мадиналикдир.