وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: " إِنَّ رَجُلَيْنِ مِمَّنْ دَخَلَ النَّارَ اشْتَدَّ صِيَاحُهُمَا فَقَالَ الرَّبُّ تَعَالَى: أَخْرِجُوهُمَا. فَقَالَ لَهُمَا: لِأَيِّ شَيْءٍ اشْتَدَّ صِيَاحُكُمَا؟ قَالَا: فَعَلْنَا ذَلِكَ لِتَرْحَمَنَا. قَالَ: فَإِنَّ رَحْمَتِي لَكُمَا أَنْ تَنْطَلِقَا فَتُلْقِيَا أَنْفُسَكُمَا حَيْثُ كُنْتُمَا مِنَ النَّارِ فَيُلْقِي أَحَدُهُمَا نَفْسَهُ فَيَجْعَلُهَا اللَّهُ بَرْدًا وَسَلَامًا وَيَقُومُ الْآخَرُ فَلَا يُلْقِي نَفْسَهُ فَيَقُولُ لَهُ الرَّبُّ تَعَالَى: مَا مَنَعَكَ أَنْ تُلْقِيَ نَفْسَكَ كَمَا أَلْقَى صَاحِبُكَ؟ فَيَقُولُ: رَبِّ إِنِّي لَأَرْجُو أَنْ لَا تُعِيدَنِي فِيهَا بَعْدَ مَا أَخْرَجْتَنِي مِنْهَا. فَيَقُولُ لَهُ الرَّبُّ تَعَالَى: لَكَ رَجَاؤُكَ. فَيُدْخَلَانِ جَمِيعًا الْجَنَّةَ بِرَحْمَةِ اللَّهِ ". رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Albatta, olovga kirganlardan ikki kishining faryodi qattiq boʻladi. Shunda Robb azza va jalla: ‹Ularni chiqaringlar›, deydi. Ular chiqarilganda, ulardan: ‹Faryodingiz nima sababdan bunchalik qattiq boʻldi?› deb soʻraydi. Ular: ‹Bizga rahm qilishing uchun shunday qildik›, deyishadi. (Alloh): ‹Sizlarga Mening rahmatim — borib, ikkovingiz olovda qayerda boʻlgan boʻlsangiz, oʻsha yerga oʻzingizni tashlashingizdir›, deydi. Ular boradilar. Ulardan biri oʻzini (olovga) tashlaydi, shunda (Alloh) uni unga salqin va salomat qilib qoʻyadi. Boshqasi esa turib qoladi, oʻzini tashlamaydi. Robb azza va jalla unga: ‹Sheriging oʻzini tashlagani kabi oʻzingni tashlashdan seni nima toʻsdi?› deydi. U: ‹Ey Robbim, meni chiqarganingdan keyin yana unga qaytarmasligingni umid qilaman›, deydi. Shunda Robb unga: ‹Sen uchun umiding (roʻyobga chiqadi)›, deydi. Bas, ikkovi Allohning rahmati bilan birga jannatga kiradilar», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadisning isnodi zaifdir, chunki u Rishdiyn ibn Saʼd (orqali keladi). Rishdiyn ibn Saʼd esa hadis ahli nazdida zaifdir; (u rivoyat qilgan) Ibn Anʼum esa al-Ifriqiy boʻlib, al-Ifriqiy hadis ahli nazdida zaifdir.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, оловга кирганлардан икки кишининг фарёди қаттиқ бўлади. Шунда Робб азза ва жалла: ‹Уларни чиқаринглар›, дейди. Улар чиқарилганда, улардан: ‹Фарёдингиз нима сабабдан бунчалик қаттиқ бўлди?› деб сўрайди. Улар: ‹Бизга раҳм қилишинг учун шундай қилдик›, дейишади. (Аллоҳ): ‹Сизларга Менинг раҳматим — бориб, икковингиз оловда қаерда бўлган бўлсангиз, ўша ерга ўзингизни ташлашингиздир›, дейди. Улар борадилар. Улардан бири ўзини (оловга) ташлайди, шунда (Аллоҳ) уни унга салқин ва саломат қилиб қўяди. Бошқаси эса туриб қолади, ўзини ташламайди. Робб азза ва жалла унга: ‹Шеригинг ўзини ташлагани каби ўзингни ташлашдан сени нима тўсди?› дейди. У: ‹Эй Роббим, мени чиқарганингдан кейин яна унга қайтармаслигингни умид қиламан›, дейди. Шунда Робб унга: ‹Сен учун умидинг (рўёбга чиқади)›, дейди. Бас, иккови Аллоҳнинг раҳмати билан бирга жаннатга кирадилар», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадиснинг исноди заифдир, чунки у Ришдийн ибн Саъд (орқали келади). Ришдийн ибн Саъд эса ҳадис аҳли наздида заифдир; (у ривоят қилган) Ибн Анъум эса ал-Ифриқий бўлиб, ал-Ифриқий ҳадис аҳли наздида заифдир.