وَعَن أنس إِنَّ رَجُلًا سَأَلَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسلم غَنَمًا بَيْنَ جَبَلَيْنِ فَأَعْطَاهُ إِيَّاهُ فَأَتَى قَوْمَهُ فَقَالَ: أَي قوم أَسْلمُوا فو الله إِنَّ مُحَمَّدًا لَيُعْطِي عَطَاءً مَا يَخَافُ الْفَقْرَ. رَوَاهُ مُسلم
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi Nabiy ﷺ dan ikki togʻ orasini toʻldirgan qoʻyni soʻradi, u zot unga oʻshani berdilar. Soʻng u qavmiga kelib: «Ey qavmim! Islomga kiringlar! Vallohi, Muhammad faqirlikdan qoʻrqmaganday saxiylik bilan beradi», dedi. Anas dedi: Bir kishi dunyoni xohlabgina Islomga kirsa-da, koʻp oʻtmay Islom unga dunyodan va undagi narsalardan koʻra suyukliroq boʻlib qolardi.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир киши Набий ﷺ дан икки тоғ орасини тўлдирган қўйни сўради, у зот унга ўшани бердилар. Сўнг у қавмига келиб: «Эй қавмим! Исломга киринглар! Валлоҳи, Муҳаммад фақирликдан қўрқмагандай сахийлик билан беради», деди. Анас деди: Бир киши дунёни хоҳлабгина Исломга кирса-да, кўп ўтмай Ислом унга дунёдан ва ундаги нарсалардан кўра суюклироқ бўлиб қоларди.