وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: لَمْ يَكُنْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَاحِشًا وَلَا مُتَفَحِّشًا وَلَا سَخَّابًا فِي الْأَسْوَاقِ وَلَا يَجْزِي بِالسَّيِّئَةِ السَّيِّئَةَ وَلَكِنْ يَعْفُو وَيَصْفَحُ. رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Rasululloh ﷺ yilning biror oyida Shaʼbon oyidagidan koʻproq roʻza tutmasdilar. U zot: ‹Amallardan kuchingiz yetadiganini oling, chunki siz (ibodatdan) zerikmaguningizcha, Alloh (savob berishdan) zerikmaydi›, der edilar. Va u zot: ‹Allohga eng suyukli amal — egasi ozgina boʻlsa-da, doimiy ravishda bajaradigan amaldir›, der edilar», dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ ﷺ йилнинг бирор ойида Шаъбон ойидагидан кўпроқ рўза тутмасдилар. У зот: ‹Амаллардан кучингиз етадиганини олинг, чунки сиз (ибодатдан) зерикмагунингизча, Аллоҳ (савоб беришдан) зерикмайди›, дер эдилар. Ва у зот: ‹Аллоҳга энг суюкли амал — эгаси озгина бўлса-да, доимий равишда бажарадиган амалдир›, дер эдилар», деди.