Umar ibn Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Badr kuni boʻlganida, Rasululloh ﷺ mushriklarga qaradilar — ular ming kishi, u zotning sahobalari esa uch yuz oʻn toʻqqiz kishi edi. Shunda Allohning Nabiysi ﷺ qiblaga yuzlanib, soʻng qoʻllarini choʻzdilar va Robbisiga nido qilib (yolvorib) dedilar: «Allohim! Menga vaʼda qilganingni ado et! Allohim! Menga vaʼda qilganingni keltir! Allohim! Agar islom ahlidan mana shu (oz) jamoa halok boʻlsa, yer yuzida (Senga) ibodat qilinmaydi!» U zot qiblaga yuzlanib, qoʻllarini choʻzgan holda, Robbisiga nido qilishda davom etdilar, hatto ridolari yelkalaridan tushib ketdi. Shunda Abu Bakr kelib, u zotning ridolarini olib, yelkalariga tashladi, soʻng orqa tomondan u zotni quchoqlab: «Ey Allohning Nabiysi! Robbingga shu qadar (yolvorib) nido qilishingiz yetar, albatta U senga vaʼda qilgan narsasini ado etadi», dedi. Shunda Alloh azza va jalla: {Oʻshanda sizlar Robbingizdan madad soʻrayotgan edingizlar. Bas, U sizlarga: ‹Albatta Men sizlarga ketma-ket (keladigan) ming farishta bilan madad bergumdir›, deb (duoyingizni) ijobat qildi} (Anfol 9) (oyatini) nozil qildi va Alloh u zotga farishtalar bilan madad berdi. Abu Zumayl dedi: Menga Ibn Abbos hadis aytib, dedi: Oʻsha kuni musulmonlardan bir kishi oldidagi mushriklardan bir kishini quvib, jadal yugurib borarkan, birdan tepasidan qamchining zarbasini va otliqning: «Oldinga, ey Hayzum!» deyayotgan ovozini eshitdi. Oldidagi mushrikka qarasa, u chalqancha yiqilibdi. Unga (yaqindan) qaragan edi, burni teshilgan, yuzi qamchi zarbasi kabi yorilgan va butunlay koʻkarib ketgan edi. Ansoriy (kishi) kelib, buni Rasululloh ﷺ ga aytib berdi. U zot: «Rost aytding, bu uchinchi osmon madadidandir», dedilar. Oʻsha kuni ular (musulmonlar) yetmish (kishini) oʻldirdilar va yetmish (kishini) asir oldilar. Abu Zumayl dedi: Ibn Abbos dedi: Asirlarni asir olganlaridan soʻng, Rasululloh ﷺ Abu Bakr va Umarga: «Bu asirlar haqida nima deysizlar?» dedilar. Abu Bakr: «Ey Allohning Nabiysi! Ular amakivachchalar va qarindoshlardir. Men ulardan fidya (tovon) olishingizni maʼqul koʻraman, bu biz uchun kofirlarga qarshi quvvat boʻladi, shoyad Alloh ularni islomga hidoyat qilsa», dedi. Rasululloh ﷺ: «Sen nima deysan, ey Ibn Xattob?» dedilar. Men: «Yoʻq, vallohi, ey Rasululloh, men Abu Bakr maʼqul koʻrgan narsani maʼqul koʻrmayman, balki bizga imkon berishingizni va ularning boʻyinlarini uzishimizni maʼqul koʻraman: Aliga Aqildan imkon bering, uning boʻynini uzsin; menga falonchiga — Umarning bir qarindoshiga — imkon bering, men uning boʻynini uzay; chunki bular kufr peshvolari va boshliqlaridir», dedim. Rasululloh ﷺ Abu Bakr aytgan narsani maʼqul koʻrdilar, men aytganni maʼqul koʻrmadilar. Ertasi kuni boʻlganida, men keldim — Rasululloh ﷺ va Abu Bakr oʻtirib yigʻlayotgan edilar. Men: «Ey Rasululloh! Ayting-chi, siz va doʻstingiz nima sababdan yigʻlayapsizlar? Agar yigʻi (sababini) topsam, men ham yigʻlayman, agar yigʻi topmasam, sizlarning yigʻingizga (qoʻshilib) yigʻlagan boʻlaman», dedim. Rasululloh ﷺ: «Sahobalaring menga taklif qilgan, asirlardan fidya olish (taklifi) sababli yigʻlayapman. Menga ularning azobi mana shu daraxtdan ham yaqinroq (qilib) koʻrsatildi», dedilar — Allohning Nabiysi ﷺ ga yaqin (turgan) bir daraxtni (koʻrsatib). Va Alloh azza va jalla: {Hech bir paygʻambarga toki yer yuzida (kofirlarni) butunlay yengmagunicha asirlar olish joiz emas edi} (oyatidan) toki {bas, oʻlja olgan narsalaringizdan halol-pok holda yenglar} (degan) soʻzigacha (Anfol 67-69) nozil qildi. Bas, Alloh ularga oʻljani halol qildi.Умар ибн Хаттоб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бадр куни бўлганида, Расулуллоҳ ﷺ мушрикларга қарадилар — улар минг киши, у зотнинг саҳобалари эса уч юз ўн тўққиз киши эди. Шунда Аллоҳнинг Набийси ﷺ қиблага юзланиб, сўнг қўлларини чўздилар ва Роббисига нидо қилиб (ёлвориб) дедилар: «Аллоҳим! Менга ваъда қилганингни адо эт! Аллоҳим! Менга ваъда қилганингни келтир! Аллоҳим! Агар ислом аҳлидан мана шу (оз) жамоа ҳалок бўлса, ер юзида (Сенга) ибодат қилинмайди!» У зот қиблага юзланиб, қўлларини чўзган ҳолда, Роббисига нидо қилишда давом этдилар, ҳатто ридолари елкаларидан тушиб кетди. Шунда Абу Бакр келиб, у зотнинг ридоларини олиб, елкаларига ташлади, сўнг орқа томондан у зотни қучоқлаб: «Эй Аллоҳнинг Набийси! Роббингга шу қадар (ёлвориб) нидо қилишингиз етар, албатта У сенга ваъда қилган нарсасини адо этади», деди. Шунда Аллоҳ азза ва жалла: {Ўшанда сизлар Роббингиздан мадад сўраётган эдингизлар. Бас, У сизларга: ‹Албатта Мен сизларга кетма-кет (келадиган) минг фаришта билан мадад бергумдир›, деб (дуойингизни) ижобат қилди} (Анфол 9) (оятини) нозил қилди ва Аллоҳ у зотга фаришталар билан мадад берди. Абу Зумайл деди: Менга Ибн Аббос ҳадис айтиб, деди: Ўша куни мусулмонлардан бир киши олдидаги мушриклардан бир кишини қувиб, жадал югуриб бораркан, бирдан тепасидан қамчининг зарбасини ва отлиқнинг: «Олдинга, эй Ҳайзум!» деяётган овозини эшитди. Олдидаги мушрикка қараса, у чалқанча йиқилибди. Унга (яқиндан) қараган эди, бурни тешилган, юзи қамчи зарбаси каби ёрилган ва бутунлай кўкариб кетган эди. Ансорий (киши) келиб, буни Расулуллоҳ ﷺ га айтиб берди. У зот: «Рост айтдинг, бу учинчи осмон мададидандир», дедилар. Ўша куни улар (мусулмонлар) етмиш (кишини) ўлдирдилар ва етмиш (кишини) асир олдилар. Абу Зумайл деди: Ибн Аббос деди: Асирларни асир олганларидан сўнг, Расулуллоҳ ﷺ Абу Бакр ва Умарга: «Бу асирлар ҳақида нима дейсизлар?» дедилар. Абу Бакр: «Эй Аллоҳнинг Набийси! Улар амакиваччалар ва қариндошлардир. Мен улардан фидя (товон) олишингизни маъқул кўраман, бу биз учун кофирларга қарши қувват бўлади, шояд Аллоҳ уларни исломга ҳидоят қилса», деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Сен нима дейсан, эй Ибн Хаттоб?» дедилар. Мен: «Йўқ, валлоҳи, эй Расулуллоҳ, мен Абу Бакр маъқул кўрган нарсани маъқул кўрмайман, балки бизга имкон беришингизни ва уларнинг бўйинларини узишимизни маъқул кўраман: Алига Ақилдан имкон беринг, унинг бўйнини узсин; менга фалончига — Умарнинг бир қариндошига — имкон беринг, мен унинг бўйнини узай; чунки булар куфр пешволари ва бошлиқларидир», дедим. Расулуллоҳ ﷺ Абу Бакр айтган нарсани маъқул кўрдилар, мен айтганни маъқул кўрмадилар. Эртаси куни бўлганида, мен келдим — Расулуллоҳ ﷺ ва Абу Бакр ўтириб йиғлаётган эдилар. Мен: «Эй Расулуллоҳ! Айтинг-чи, сиз ва дўстингиз нима сабабдан йиғлаяпсизлар? Агар йиғи (сабабини) топсам, мен ҳам йиғлайман, агар йиғи топмасам, сизларнинг йиғингизга (қўшилиб) йиғлаган бўламан», дедим. Расулуллоҳ ﷺ: «Саҳобаларинг менга таклиф қилган, асирлардан фидя олиш (таклифи) сабабли йиғлаяпман. Менга уларнинг азоби мана шу дарахтдан ҳам яқинроқ (қилиб) кўрсатилди», дедилар — Аллоҳнинг Набийси ﷺ га яқин (турган) бир дарахтни (кўрсатиб). Ва Аллоҳ азза ва жалла: {Ҳеч бир пайғамбарга токи ер юзида (кофирларни) бутунлай енгмагунича асирлар олиш жоиз эмас эди} (оятидан) токи {бас, ўлжа олган нарсаларингиздан ҳалол-пок ҳолда енглар} (деган) сўзигача (Анфол 67-69) нозил қилди. Бас, Аллоҳ уларга ўлжани ҳалол қилди.