Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Men va otam bu ansorlar mahallasida ular (vafot etib) ketishlaridan oldin ilm talab qilib chiqdik. Bizga birinchi roʻpara boʻlgan kishi Abul-Yasar — Rasululloh ﷺ ning sahobasi — boʻldi. Uning yonida bir gʻulomi bor edi, (gʻulomning) qoʻlida bir tutam sahifalar bor edi. Abul-Yasar ustida burda (chopon) va maʼofiriy (matodan kiyim) bor edi, gʻulomi ustida ham burda va maʼofiriy bor edi. Otam unga: «Ey amaki! Yuzingizda gʻazabdan (alomat) bir oʻzgarish koʻryapman», dedi. U: «Ha. Falon ibn falon al-Haromiyda mening qarzim bor edi. Uning uyiga keldim, salom berib: ‹U shu yerdami?› dedim. ‹Yoʻq›, dedilar. Soʻng uning toʻladan kelgan bir oʻgʻli oldimga chiqdi. Men unga: ‹Otang qani?› dedim. U: ‹Ovozingni eshitib, onamning karavoti orqasiga kirib oldi›, dedi. Men: ‹Oldimga chiq, qayerda ekaningni bilib boʻldim›, dedim. Bas, u chiqdi. Men: ‹Nima uchun mendan yashirinding?› dedim. U: ‹Vallohi, men senga (rost) gapiraman, soʻng senga yolgʻon aytmayman. Vallohi, senga gapirib yolgʻon aytishimdan va senga vaʼda berib, unga xilof qilishimdan qoʻrqdim. Sen esa Rasululloh ﷺ ning sahobasisan. Vallohi, men qiyin ahvolda (qarzdor) edim›, dedi. Men: ‹Alloh haqimi?› dedim. U: ‹Alloh haqi›, dedi. Men: ‹Alloh haqimi?› dedim. U: ‹Alloh haqi›, dedi. Men: ‹Alloh haqimi?› dedim. U: ‹Alloh haqi›, dedi. Soʻng u oʻzining (qarz) sahifasini keltirib, uni qoʻli bilan oʻchirdi va: ‹Agar toʻlash (imkonini) topsang, menga toʻla, boʻlmasa, sen oraga (qarzdan) xolisan›, dedi. Mana shu ikki koʻzim koʻrdi — u ikki barmogʻini ikki koʻziga qoʻydi — mana shu ikki qulogʻim eshitdi va mana shu qalbim (yodida) saqlab qoldi — u qalbining oʻrniga ishora qildi — Rasululloh ﷺ shunday deyayotganlarini: «Kim qiyin ahvoldagi (qarzdor)ga muhlat bersa yoki undan (qarzni) tushirib yuborsa, Alloh uni Oʻz soyasida soyalaydi». Men unga: ‹Ey amaki! Agar gʻulomingning burdasini olib, unga oʻz maʼofiriyingni bersangiz va uning maʼofiriysini olib, unga oʻz burdangizni bersangiz, sizning ustingizda ham bir sidra kiyim boʻlardi, uning ustida ham bir sidra kiyim boʻlardi›, dedim. Shunda u boshimni siladi va: ‹Allohim, bunga baraka ber. Ey jiyanim! Mana shu ikki koʻzim koʻrdi, mana shu ikki qulogʻim eshitdi va mana shu qalbim (yodida) saqlab qoldi — u qalbining oʻrniga ishora qildi — Rasululloh ﷺ shunday deyayotganlarini: ‹Ularni (xizmatkorlarni) oʻzingiz yeydigan narsadan yediringlar va oʻzingiz kiyadigan narsadan kiydiringlar›. Unga dunyo matosidan berishim, qiyomat kunida mening yaxshiliklarimdan olib qoʻyishidan koʻra menga osonroqdir›, dedi. Soʻng biz yurib, Jobir ibn Abdulloh oldiga, uning masjidiga keldik. U bir kiyimga oʻralib, shu bitta kiyimda namoz oʻqiyotgan edi. Men odamlarni yorib oʻtib, uning bilan qibla orasiga oʻtirdim. ‹Alloh senga rahm qilsin! Ridoing yoningda turgan holda, bitta kiyimda namoz oʻqiyapsanmi?› dedim. U qoʻli bilan koʻkragimga mana bunday ishora qildi-da, barmoqlarini bir-biridan ajratib, ularni egib: ‹Sendek bir ahmoq oldimga kirib, men qanday qilayotganimni koʻrib, oʻzi ham shunday qilishni xohlaganini koʻrishini istadim. Rasululloh ﷺ mana shu masjidimizga keldilar, qoʻllarida ibn Tob (turidagi) xurmo shoxi bor edi. (U zot) masjidning qiblasida bir tupuk (balgʻam) koʻrib, uni xurmo shoxi bilan qirib tashladilar, soʻng bizga yuzlanib: ‹Qaysingiz Allohning undan yuz oʻgirishini yaxshi koʻradi?› dedilar. Biz qoʻrqib (boʻyin egib) qoldik. Soʻng yana: ‹Qaysingiz Allohning undan yuz oʻgirishini yaxshi koʻradi?› dedilar. Biz qoʻrqib qoldik. Soʻng yana: ‹Qaysingiz Allohning undan yuz oʻgirishini yaxshi koʻradi?› dedilar. Biz: ‹Hech qaysimiz (xohlamaymiz), yo Rasululloh!› dedik. (U zot): ‹Sizlardan biringiz namozga turganida, albatta, Alloh tabaraka va taolo uning yuzi qarshisidadir. Bas, u yuzi qarshisiga ham, oʻngiga ham tupurmasin, balki chap tomoniga, chap oyogʻining ostiga tupursin. Agar toʻsatdan kelib qolsa, kiyimi bilan mana bunday qilsin›, dedilar», soʻng kiyimini bir-biriga buklab (koʻrsatdilar). Va: ‹Menga abir (xushboʻylik) keltiringlar›, dedilar. Shunda mahalladan bir yigit oilasiga (tomon) yugurib bordi va kaftida xaluq (xushboʻylik) olib keldi. Rasululloh ﷺ uni olib, xurmo shoxining uchiga surtdilar, soʻng uni tupuk iziga surkadilar», dedi. Jobir dedi: «Mana shu sababdan masjidlaringizga xaluq (xushboʻylik surtish odatini) joriy qildingiz». «Biz Rasululloh ﷺ bilan Batni Buvot gʻazotida yurdik, u zot al-Majdiy ibn Amr al-Juhaniyni qidirayotgan edilar. (Suv tashuvchi) tuyaga bizdan besh, olti, yetti kishi navbat bilan (minib) borardi. Ansorlardan bir kishining navbati oʻz tuyasiga keldi. U (tuyani) choʻktirib, mindi, soʻng (turgʻazib) haydadi. (Tuya) unga biroz sustkashlik qildi. Shunda u unga: ‹Hayda! Alloh seni laʼnatlasin!› dedi. Rasululloh ﷺ: ‹Tuyasini laʼnatlovchi bu kim?› dedilar. U: ‹Men, yo Rasululloh›, dedi. (U zot): ‹Undan tush, laʼnatlangan (tuya) bilan bizga hamroh boʻlma! Oʻzingizga qarshi duo qilmanglar, bolalaringizga qarshi duo qilmanglar, mol-mulkingizga qarshi duo qilmanglar! Allohdan (inʼom) soʻralganda, U ijobat qiladigan soatga toʻgʻri kelib qolib, sizlarga (zararingizga) ijobat qilinmasin›, dedilar. Biz Rasululloh ﷺ bilan yurdik, hatto kechki payt boʻlib, arablarning suvlaridan bir suvga yaqinlashganimizda, Rasululloh ﷺ: ‹Bizdan oldin borib, hovuzni (suvab) tayyorlab, oʻzi ichib, bizga ham suv beradigan kishi kim?› dedilar». Jobir dedi: «Men turib: ‹Mana shu kishi (men), yo Rasululloh›, dedim. Rasululloh ﷺ: ‹Jobir bilan qaysi kishi (boradi)?› dedilar. Shunda Jabbor ibn Saxr turdi. Biz quduqqa bordik, hovuzga bir yoki ikki chelak (suv) tortdik, soʻng uni (loy bilan) suvadik, soʻng yana unga (suv) tortib, toʻldirdik. Bizning oldimizga birinchi boʻlib Rasululloh ﷺ keldilar va: ‹Ikkovingiz ruxsat berasizmi?› dedilar. Biz: ‹Ha, yo Rasululloh›, dedik. Bas, (u zot) tuyasini (suvga) tutdilar, u ichdi. (U zot) uning (jilovini) tortdilar, u (oyoqlarini) kerib, siydi. Soʻng uni burib, choʻktirdilar. Soʻng Rasululloh ﷺ hovuzga kelib, undan tahorat oldilar. Soʻng men turib, Rasululloh ﷺ tahorat olgan (suvdan) tahorat oldim. Jabbor ibn Saxr hojatini chiqargani ketdi. Rasululloh ﷺ namoz oʻqishga turdilar. Ustimda bir burda bor edi. Uning ikki uchini (yelkalarda) xochlamoqchi (qarshilab bogʻlamoqchi) boʻldim, lekin (yetmadi). Uning popuklari bor edi. Men uni teskari qildim, soʻng ikki uchini xochladim, soʻng (popuklari tushib ketmasligi uchun) boʻynimni qisib (bogʻladim). Soʻng kelib, Rasululloh ﷺ ning chap tomonlarida turdim. (U zot) qoʻlimdan ushlab, meni aylantirib, oʻzlarining oʻng tomonlarida turgʻazdilar. Soʻng Jabbor ibn Saxr keldi, tahorat oldi, soʻng kelib Rasululloh ﷺ ning chap tomonlarida turdi. Shunda Rasululloh ﷺ ikkimizning qoʻlimizdan birga ushlab, bizni orqaga surib, oʻzlarining orqalarida turgʻazdilar. Rasululloh ﷺ menga (qarab) qarayverdilar, men buni sezmadim. Soʻng buni payqadim. (U zot) qoʻllari bilan mana bunday (ishora) qildilar, yaʼni ‹belingni mahkam bogʻla›. Rasululloh ﷺ (namozdan) boʻshaganlarida: ‹Ey Jobir!› dedilar. Men: ‹Labbay, yo Rasululloh›, dedim. (U zot): ‹(Kiyim) keng boʻlsa, ikki uchini xochla (qarshilab bogʻla); tor boʻlsa, uni beling ustidan bogʻlab ol›, dedilar. Biz Rasululloh ﷺ bilan yurdik. Har birimizning har kungi ozigʻimiz bittadan xurmo edi. (Har birimiz) uni shimirar, soʻng kiyimiga tugib qoʻyar edik. Biz yoylarimiz bilan (daraxt barglarini) qoqib tushirar va yer edik, hatto ogʻzimizning chetlari yarador boʻldi. Qasam ichaman: bir kuni bizdan bir kishiga (xurmosi) berilmay, ozigʻidan adashildi. Biz uni (zaiflashganidan) suyab olib bordik va unga (xurmo) berilmaganiga guvohlik berdik. Bas, unga (xurmo) berildi, u turib, uni oldi. Biz Rasululloh ﷺ bilan yurdik, hatto keng bir vodiyga tushdik. Rasululloh ﷺ hojatlarini chiqargani ketdilar. Men suv toʻla bir idish (mesh) bilan u zotning orqalaridan bordim. Rasululloh ﷺ qaradilar, (oʻzlarini) toʻsadigan biror narsa koʻrmadilar. Vodiyning chetida ikkita daraxt bor ekan. Rasululloh ﷺ ulardan biriga borib, shoxlaridan birini ushladilar va: ‹Allohning izni bilan menga ergash!› dedilar. Bas, u xuddi yetaklovchisiga boʻysunadigan, burnidan jilovlangan tuyadek u zotga ergashdi, hatto ikkinchi daraxtga yetib bordilar. (U zot) uning shoxlaridan birini ushlab: ‹Allohning izni bilan menga ergash!› dedilar. Bas, u ham shunday u zotga ergashdi, hatto ikkisining oʻrtasiga (yetganlarida) ularni (bir-biriga) juftladilar — yaʼni ularni birlashtirdilar — va: ‹Allohning izni bilan menga (kelib) qovushinglar!› dedilar. Bas, ular qovushdilar». Jobir dedi: «Men Rasululloh ﷺ mening yaqinligimni sezib, uzoqlashib ketmasinlar deb (qoʻrqib), tez yurib ketdim» — Muhammad ibn Abbod ‹uzoqlashib ketmasinlar (fayatabaʼad)› dedi — «soʻng oʻzimcha xayol surib oʻtirdim. Bir payt yuzimni burganimda, Rasululloh ﷺ kelayotgan boʻldilar va ikki daraxt allaqachon ajralib, har biri oʻz tagi (oʻz tanasi) ustida turgan edi. Men Rasululloh ﷺ bir zum toʻxtaganlarini koʻrdim. (U zot) boshlari bilan mana bunday (ishora) qildilar — Abu Ismoil boshi bilan oʻngga va chapga ishora qildi — soʻng yuzlandilar. Mening oldimga yetganlarida: ‹Ey Jobir! Turgan joyimni koʻrdingmi?› dedilar. Men: ‹Ha, yo Rasululloh›, dedim. (U zot): ‹Ikki daraxtga borib, ularning har biridan bittadan shox kes, soʻng ularni olib kel, hatto men turgan joyda turganingda, bir shoxni oʻngingdan, bir shoxni chapingdan (yerga) qoʻyib yubor›, dedilar». Jobir dedi: «Men turib, bir tosh oldim, uni sindirdim va (chetini) qirib, men uchun oʻtkir boʻldi. Soʻng ikki daraxtga borib, ularning har biridan bittadan shox kesdim. Soʻng ularni sudrab keldim, hatto Rasululloh ﷺ turgan joyda turganimda, bir shoxni oʻngimdan, bir shoxni chapimdan (yerga) qoʻyib yubordim. Soʻng u zotga yetib olib: ‹Bajardim, yo Rasululloh. Bu nima uchun (boʻldi)?› dedim. (U zot): ‹Men azoblanayotgan ikki qabrning yonidan oʻtdim, shafoatim ila bu ikki shox qurimaguncha ulardan (azob) yengillatilishini yaxshi koʻrdim›, dedilar». (Jobir) dedi: «Soʻng biz qoʻshin (qarorgohi)ga keldik. Rasululloh ﷺ: ‹Ey Jobir! Tahorat (suvini) eʼlon qil›, dedilar. Men: ‹Hoy, tahorat (suvi yoʻqmi)! Hoy, tahorat (suvi yoʻqmi)! Hoy, tahorat (suvi yoʻqmi)!› dedim. ‹Yo Rasululloh! Karvonda bir tomchi (suv) ham topmadim›, dedim. Ansorlardan bir kishi Rasululloh ﷺ uchun xurmo shoxidan (yasalgan) taglikka (osilgan) eski meshlarda suv sovutar edi. (U zot) menga: ‹Falon ibn falon al-Ansoriyning oldiga bor, meshlarida biror narsa bormi — qara›, dedilar. Bas, men uning oldiga borib, ularga qaradim. Ulardan birining ogʻzida (sizib turgan) bir tomchidan boshqa narsa topmadim. Agar uni quysam, uning qurigan (qismi) uni shimib (yutib) yuborardi. Soʻng men Rasululloh ﷺ ning oldilariga kelib: ‹Yo Rasululloh! Ulardan birining ogʻzida bir tomchidan boshqa narsa topmadim. Agar uni quysam, uning qurigan (qismi) uni shimib yuborardi›, dedim. (U zot): ‹Bor, uni menga keltir›, dedilar. Bas, men uni u zotga keltirdim. (U zot) uni qoʻllariga olib, men tushunmaydigan bir narsani ayta boshladilar va uni qoʻllari bilan siqdilar, soʻng uni menga berib: ‹Ey Jobir! Katta tovoqni (chaqirib, eʼlon qil)›, dedilar. Men: ‹Ey karvonning tovogʻi!› dedim. Bas, u koʻtarib keltirildi, men uni u zotning oldilariga qoʻydim. Rasululloh ﷺ qoʻllarini tovoqqa mana bunday qildilar: uni yozib, barmoqlarini bir-biridan ajratdilar, soʻng ularni tovoqning tubiga qoʻydilar va: ‹Ol, ey Jobir! Menga (suv) quy va ‹Bismilloh› degin›, dedilar. Bas, men u zotga (suv) quydim va ‹Bismilloh› dedim. Shunda men suvning Rasululloh ﷺ ning barmoqlari orasidan otilib chiqayotganini koʻrdim. Soʻng tovoq qaynab toshdi va aylanib, toʻlguncha (toʻldi). (U zot): ‹Ey Jobir! Kimning suvga hojati boʻlsa, (chaqir)›, dedilar». (Jobir) dedi: «Bas, odamlar kelib, qonib ichgunlaricha suv oldilar». (Jobir) dedi: «Men: ‹Hojati bor yana birorta (kishi) qoldimi?› dedim. Shunda Rasululloh ﷺ qoʻllarini tovoqdan koʻtardilar, u esa toʻla edi». «Odamlar Rasululloh ﷺ ga ochlikdan shikoyat qildilar. (U zot): ‹Shoyad Alloh sizlarni taomlantirsa›, dedilar. Bas, biz dengiz qirgʻogʻiga keldik. Dengiz bir mavj urib, bir hayvonni (sohilga) tashladi. Biz uning bir tomonida olov yoqdik, (uni) pishirdik, qovurdik va toʻyguncha yedik». Jobir dedi: «Men, falon va falon kirib — to beshtagacha sanadi — uning koʻz kosasi ichiga (kirsak), bizni hech kim koʻrmas edi, hatto chiqdik. Soʻng uning qovurgʻalaridan birini olib, uni yoy (shaklida) egdik, soʻng karvondagi eng baland kishini, karvondagi eng katta tuyani va karvondagi eng katta egar-koʻrpani chaqirdik. (Tuya egilgan qovurgʻa) ostidan boshini egmasdan oʻtib ketdi».Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Мен ва отам бу ансорлар маҳалласида улар (вафот этиб) кетишларидан олдин илм талаб қилиб чиқдик. Бизга биринчи рўпара бўлган киши Абул-Ясар — Расулуллоҳ ﷺ нинг саҳобаси — бўлди. Унинг ёнида бир ғуломи бор эди, (ғуломнинг) қўлида бир тутам саҳифалар бор эди. Абул-Ясар устида бурда (чопон) ва маъофирий (матодан кийим) бор эди, ғуломи устида ҳам бурда ва маъофирий бор эди. Отам унга: «Эй амаки! Юзингизда ғазабдан (аломат) бир ўзгариш кўряпман», деди. У: «Ҳа. Фалон ибн фалон ал-Ҳаромийда менинг қарзим бор эди. Унинг уйига келдим, салом бериб: ‹У шу ердами?› дедим. ‹Йўқ›, дедилар. Сўнг унинг тўладан келган бир ўғли олдимга чиқди. Мен унга: ‹Отанг қани?› дедим. У: ‹Овозингни эшитиб, онамнинг каравоти орқасига кириб олди›, деди. Мен: ‹Олдимга чиқ, қаерда эканингни билиб бўлдим›, дедим. Бас, у чиқди. Мен: ‹Нима учун мендан яшириндинг?› дедим. У: ‹Валлоҳи, мен сенга (рост) гапираман, сўнг сенга ёлғон айтмайман. Валлоҳи, сенга гапириб ёлғон айтишимдан ва сенга ваъда бериб, унга хилоф қилишимдан қўрқдим. Сен эса Расулуллоҳ ﷺ нинг саҳобасисан. Валлоҳи, мен қийин аҳволда (қарздор) эдим›, деди. Мен: ‹Аллоҳ ҳақими?› дедим. У: ‹Аллоҳ ҳақи›, деди. Мен: ‹Аллоҳ ҳақими?› дедим. У: ‹Аллоҳ ҳақи›, деди. Мен: ‹Аллоҳ ҳақими?› дедим. У: ‹Аллоҳ ҳақи›, деди. Сўнг у ўзининг (қарз) саҳифасини келтириб, уни қўли билан ўчирди ва: ‹Агар тўлаш (имконини) топсанг, менга тўла, бўлмаса, сен орага (қарздан) холисан›, деди. Мана шу икки кўзим кўрди — у икки бармоғини икки кўзига қўйди — мана шу икки қулоғим эшитди ва мана шу қалбим (ёдида) сақлаб қолди — у қалбининг ўрнига ишора қилди — Расулуллоҳ ﷺ шундай деяётганларини: «Ким қийин аҳволдаги (қарздор)га муҳлат берса ёки ундан (қарзни) тушириб юборса, Аллоҳ уни Ўз соясида соялайди». Мен унга: ‹Эй амаки! Агар ғуломингнинг бурдасини олиб, унга ўз маъофирийингни берсангиз ва унинг маъофирийсини олиб, унга ўз бурдангизни берсангиз, сизнинг устингизда ҳам бир сидра кийим бўларди, унинг устида ҳам бир сидра кийим бўларди›, дедим. Шунда у бошимни силади ва: ‹Аллоҳим, бунга барака бер. Эй жияним! Мана шу икки кўзим кўрди, мана шу икки қулоғим эшитди ва мана шу қалбим (ёдида) сақлаб қолди — у қалбининг ўрнига ишора қилди — Расулуллоҳ ﷺ шундай деяётганларини: ‹Уларни (хизматкорларни) ўзингиз ейдиган нарсадан едиринглар ва ўзингиз киядиган нарсадан кийдиринглар›. Унга дунё матосидан беришим, қиёмат кунида менинг яхшиликларимдан олиб қўйишидан кўра менга осонроқдир›, деди. Сўнг биз юриб, Жобир ибн Абдуллоҳ олдига, унинг масжидига келдик. У бир кийимга ўралиб, шу битта кийимда намоз ўқиётган эди. Мен одамларни ёриб ўтиб, унинг билан қибла орасига ўтирдим. ‹Аллоҳ сенга раҳм қилсин! Ридоинг ёнингда турган ҳолда, битта кийимда намоз ўқияпсанми?› дедим. У қўли билан кўкрагимга мана бундай ишора қилди-да, бармоқларини бир-биридан ажратиб, уларни эгиб: ‹Сендек бир аҳмоқ олдимга кириб, мен қандай қилаётганимни кўриб, ўзи ҳам шундай қилишни хоҳлаганини кўришини истадим. Расулуллоҳ ﷺ мана шу масжидимизга келдилар, қўлларида ибн Тоб (туридаги) хурмо шохи бор эди. (У зот) масжиднинг қибласида бир тупук (балғам) кўриб, уни хурмо шохи билан қириб ташладилар, сўнг бизга юзланиб: ‹Қайсингиз Аллоҳнинг ундан юз ўгиришини яхши кўради?› дедилар. Биз қўрқиб (бўйин эгиб) қолдик. Сўнг яна: ‹Қайсингиз Аллоҳнинг ундан юз ўгиришини яхши кўради?› дедилар. Биз қўрқиб қолдик. Сўнг яна: ‹Қайсингиз Аллоҳнинг ундан юз ўгиришини яхши кўради?› дедилар. Биз: ‹Ҳеч қайсимиз (хоҳламаймиз), ё Расулуллоҳ!› дедик. (У зот): ‹Сизлардан бирингиз намозга турганида, албатта, Аллоҳ табарака ва таоло унинг юзи қаршисидадир. Бас, у юзи қаршисига ҳам, ўнгига ҳам тупурмасин, балки чап томонига, чап оёғининг остига тупурсин. Агар тўсатдан келиб қолса, кийими билан мана бундай қилсин›, дедилар», сўнг кийимини бир-бирига буклаб (кўрсатдилар). Ва: ‹Менга абир (хушбўйлик) келтиринглар›, дедилар. Шунда маҳалладан бир йигит оиласига (томон) югуриб борди ва кафтида халуқ (хушбўйлик) олиб келди. Расулуллоҳ ﷺ уни олиб, хурмо шохининг учига суртдилар, сўнг уни тупук изига суркадилар», деди. Жобир деди: «Мана шу сабабдан масжидларингизга халуқ (хушбўйлик суртиш одатини) жорий қилдингиз». «Биз Расулуллоҳ ﷺ билан Батни Бувот ғазотида юрдик, у зот ал-Маждий ибн Амр ал-Жуҳанийни қидираётган эдилар. (Сув ташувчи) туяга биздан беш, олти, етти киши навбат билан (миниб) борарди. Ансорлардан бир кишининг навбати ўз туясига келди. У (туяни) чўктириб, минди, сўнг (турғазиб) ҳайдади. (Туя) унга бироз сусткашлик қилди. Шунда у унга: ‹Ҳайда! Аллоҳ сени лаънатласин!› деди. Расулуллоҳ ﷺ: ‹Туясини лаънатловчи бу ким?› дедилар. У: ‹Мен, ё Расулуллоҳ›, деди. (У зот): ‹Ундан туш, лаънатланган (туя) билан бизга ҳамроҳ бўлма! Ўзингизга қарши дуо қилманглар, болаларингизга қарши дуо қилманглар, мол-мулкингизга қарши дуо қилманглар! Аллоҳдан (инъом) сўралганда, У ижобат қиладиган соатга тўғри келиб қолиб, сизларга (зарарингизга) ижобат қилинмасин›, дедилар. Биз Расулуллоҳ ﷺ билан юрдик, ҳатто кечки пайт бўлиб, арабларнинг сувларидан бир сувга яқинлашганимизда, Расулуллоҳ ﷺ: ‹Биздан олдин бориб, ҳовузни (суваб) тайёрлаб, ўзи ичиб, бизга ҳам сув берадиган киши ким?› дедилар». Жобир деди: «Мен туриб: ‹Мана шу киши (мен), ё Расулуллоҳ›, дедим. Расулуллоҳ ﷺ: ‹Жобир билан қайси киши (боради)?› дедилар. Шунда Жаббор ибн Сахр турди. Биз қудуққа бордик, ҳовузга бир ёки икки челак (сув) тортдик, сўнг уни (лой билан) сувадик, сўнг яна унга (сув) тортиб, тўлдирдик. Бизнинг олдимизга биринчи бўлиб Расулуллоҳ ﷺ келдилар ва: ‹Икковингиз рухсат берасизми?› дедилар. Биз: ‹Ҳа, ё Расулуллоҳ›, дедик. Бас, (у зот) туясини (сувга) тутдилар, у ичди. (У зот) унинг (жиловини) тортдилар, у (оёқларини) кериб, сийди. Сўнг уни буриб, чўктирдилар. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ ҳовузга келиб, ундан таҳорат олдилар. Сўнг мен туриб, Расулуллоҳ ﷺ таҳорат олган (сувдан) таҳорат олдим. Жаббор ибн Сахр ҳожатини чиқаргани кетди. Расулуллоҳ ﷺ намоз ўқишга турдилар. Устимда бир бурда бор эди. Унинг икки учини (елкаларда) хочламоқчи (қаршилаб боғламоқчи) бўлдим, лекин (етмади). Унинг попуклари бор эди. Мен уни тескари қилдим, сўнг икки учини хочладим, сўнг (попуклари тушиб кетмаслиги учун) бўйнимни қисиб (боғладим). Сўнг келиб, Расулуллоҳ ﷺ нинг чап томонларида турдим. (У зот) қўлимдан ушлаб, мени айлантириб, ўзларининг ўнг томонларида турғаздилар. Сўнг Жаббор ибн Сахр келди, таҳорат олди, сўнг келиб Расулуллоҳ ﷺ нинг чап томонларида турди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ иккимизнинг қўлимиздан бирга ушлаб, бизни орқага суриб, ўзларининг орқаларида турғаздилар. Расулуллоҳ ﷺ менга (қараб) қарайвердилар, мен буни сезмадим. Сўнг буни пайқадим. (У зот) қўллари билан мана бундай (ишора) қилдилар, яъни ‹белингни маҳкам боғла›. Расулуллоҳ ﷺ (намоздан) бўшаганларида: ‹Эй Жобир!› дедилар. Мен: ‹Лаббай, ё Расулуллоҳ›, дедим. (У зот): ‹(Кийим) кенг бўлса, икки учини хочла (қаршилаб боғла); тор бўлса, уни белинг устидан боғлаб ол›, дедилар. Биз Расулуллоҳ ﷺ билан юрдик. Ҳар биримизнинг ҳар кунги озиғимиз биттадан хурмо эди. (Ҳар биримиз) уни шимирар, сўнг кийимига тугиб қўяр эдик. Биз ёйларимиз билан (дарахт баргларини) қоқиб туширар ва ер эдик, ҳатто оғзимизнинг четлари ярадор бўлди. Қасам ичаман: бир куни биздан бир кишига (хурмоси) берилмай, озиғидан адашилди. Биз уни (заифлашганидан) суяб олиб бордик ва унга (хурмо) берилмаганига гувоҳлик бердик. Бас, унга (хурмо) берилди, у туриб, уни олди. Биз Расулуллоҳ ﷺ билан юрдик, ҳатто кенг бир водийга тушдик. Расулуллоҳ ﷺ ҳожатларини чиқаргани кетдилар. Мен сув тўла бир идиш (меш) билан у зотнинг орқаларидан бордим. Расулуллоҳ ﷺ қарадилар, (ўзларини) тўсадиган бирор нарса кўрмадилар. Водийнинг четида иккита дарахт бор экан. Расулуллоҳ ﷺ улардан бирига бориб, шохларидан бирини ушладилар ва: ‹Аллоҳнинг изни билан менга эргаш!› дедилар. Бас, у худди етакловчисига бўйсунадиган, бурнидан жиловланган туядек у зотга эргашди, ҳатто иккинчи дарахтга етиб бордилар. (У зот) унинг шохларидан бирини ушлаб: ‹Аллоҳнинг изни билан менга эргаш!› дедилар. Бас, у ҳам шундай у зотга эргашди, ҳатто иккисининг ўртасига (етганларида) уларни (бир-бирига) жуфтладилар — яъни уларни бирлаштирдилар — ва: ‹Аллоҳнинг изни билан менга (келиб) қовушинглар!› дедилар. Бас, улар қовушдилар». Жобир деди: «Мен Расулуллоҳ ﷺ менинг яқинлигимни сезиб, узоқлашиб кетмасинлар деб (қўрқиб), тез юриб кетдим» — Муҳаммад ибн Аббод ‹узоқлашиб кетмасинлар (фаятабаъад)› деди — «сўнг ўзимча хаёл суриб ўтирдим. Бир пайт юзимни бурганимда, Расулуллоҳ ﷺ келаётган бўлдилар ва икки дарахт аллақачон ажралиб, ҳар бири ўз таги (ўз танаси) устида турган эди. Мен Расулуллоҳ ﷺ бир зум тўхтаганларини кўрдим. (У зот) бошлари билан мана бундай (ишора) қилдилар — Абу Исмоил боши билан ўнгга ва чапга ишора қилди — сўнг юзландилар. Менинг олдимга етганларида: ‹Эй Жобир! Турган жойимни кўрдингми?› дедилар. Мен: ‹Ҳа, ё Расулуллоҳ›, дедим. (У зот): ‹Икки дарахтга бориб, уларнинг ҳар биридан биттадан шох кес, сўнг уларни олиб кел, ҳатто мен турган жойда турганингда, бир шохни ўнгингдан, бир шохни чапингдан (ерга) қўйиб юбор›, дедилар». Жобир деди: «Мен туриб, бир тош олдим, уни синдирдим ва (четини) қириб, мен учун ўткир бўлди. Сўнг икки дарахтга бориб, уларнинг ҳар биридан биттадан шох кесдим. Сўнг уларни судраб келдим, ҳатто Расулуллоҳ ﷺ турган жойда турганимда, бир шохни ўнгимдан, бир шохни чапимдан (ерга) қўйиб юбордим. Сўнг у зотга етиб олиб: ‹Бажардим, ё Расулуллоҳ. Бу нима учун (бўлди)?› дедим. (У зот): ‹Мен азобланаётган икки қабрнинг ёнидан ўтдим, шафоатим ила бу икки шох қуримагунча улардан (азоб) енгиллатилишини яхши кўрдим›, дедилар». (Жобир) деди: «Сўнг биз қўшин (қароргоҳи)га келдик. Расулуллоҳ ﷺ: ‹Эй Жобир! Таҳорат (сувини) эълон қил›, дедилар. Мен: ‹Ҳой, таҳорат (суви йўқми)! Ҳой, таҳорат (суви йўқми)! Ҳой, таҳорат (суви йўқми)!› дедим. ‹Ё Расулуллоҳ! Карвонда бир томчи (сув) ҳам топмадим›, дедим. Ансорлардан бир киши Расулуллоҳ ﷺ учун хурмо шохидан (ясалган) тагликка (осилган) эски мешларда сув совутар эди. (У зот) менга: ‹Фалон ибн фалон ал-Ансорийнинг олдига бор, мешларида бирор нарса борми — қара›, дедилар. Бас, мен унинг олдига бориб, уларга қарадим. Улардан бирининг оғзида (сизиб турган) бир томчидан бошқа нарса топмадим. Агар уни қуйсам, унинг қуриган (қисми) уни шимиб (ютиб) юборарди. Сўнг мен Расулуллоҳ ﷺ нинг олдиларига келиб: ‹Ё Расулуллоҳ! Улардан бирининг оғзида бир томчидан бошқа нарса топмадим. Агар уни қуйсам, унинг қуриган (қисми) уни шимиб юборарди›, дедим. (У зот): ‹Бор, уни менга келтир›, дедилар. Бас, мен уни у зотга келтирдим. (У зот) уни қўлларига олиб, мен тушунмайдиган бир нарсани айта бошладилар ва уни қўллари билан сиқдилар, сўнг уни менга бериб: ‹Эй Жобир! Катта товоқни (чақириб, эълон қил)›, дедилар. Мен: ‹Эй карвоннинг товоғи!› дедим. Бас, у кўтариб келтирилди, мен уни у зотнинг олдиларига қўйдим. Расулуллоҳ ﷺ қўлларини товоққа мана бундай қилдилар: уни ёзиб, бармоқларини бир-биридан ажратдилар, сўнг уларни товоқнинг тубига қўйдилар ва: ‹Ол, эй Жобир! Менга (сув) қуй ва ‹Бисмиллоҳ› дегин›, дедилар. Бас, мен у зотга (сув) қуйдим ва ‹Бисмиллоҳ› дедим. Шунда мен сувнинг Расулуллоҳ ﷺ нинг бармоқлари орасидан отилиб чиқаётганини кўрдим. Сўнг товоқ қайнаб тошди ва айланиб, тўлгунча (тўлди). (У зот): ‹Эй Жобир! Кимнинг сувга ҳожати бўлса, (чақир)›, дедилар». (Жобир) деди: «Бас, одамлар келиб, қониб ичгунларича сув олдилар». (Жобир) деди: «Мен: ‹Ҳожати бор яна бирорта (киши) қолдими?› дедим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ қўлларини товоқдан кўтардилар, у эса тўла эди». «Одамлар Расулуллоҳ ﷺ га очликдан шикоят қилдилар. (У зот): ‹Шояд Аллоҳ сизларни таомлантирса›, дедилар. Бас, биз денгиз қирғоғига келдик. Денгиз бир мавж уриб, бир ҳайвонни (соҳилга) ташлади. Биз унинг бир томонида олов ёқдик, (уни) пиширдик, қовурдик ва тўйгунча едик». Жобир деди: «Мен, фалон ва фалон кириб — то бештагача санади — унинг кўз косаси ичига (кирсак), бизни ҳеч ким кўрмас эди, ҳатто чиқдик. Сўнг унинг қовурғаларидан бирини олиб, уни ёй (шаклида) эгдик, сўнг карвондаги энг баланд кишини, карвондаги энг катта туяни ва карвондаги энг катта эгар-кўрпани чақирдик. (Туя эгилган қовурға) остидан бошини эгмасдан ўтиб кетди».