Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Biz Rasululloh ﷺ bilan Makkadan Madinaga qaytdik. Toki yoʻldagi bir suv (manbai) yonida boʻlganimizda, baʼzi kishilar asr (vaqti)da shoshib, shoshqaloqlik bilan tahorat qildilar. Bas, biz ularga yetib bordik — ularning tovonlari (poshnalari) yaltirab turardi, ularga suv tegmagan edi —. Shunda Rasululloh ﷺ: «Doʻzaxdan (boʻladigan azob) tovonlar uchun voy boʻlsin! Tahoratni mukammal (asbagʻ) qilinglar», dedilar.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Биз Расулуллоҳ ﷺ билан Маккадан Мадинага қайтдик. Токи йўлдаги бир сув (манбаи) ёнида бўлганимизда, баъзи кишилар аср (вақти)да шошиб, шошқалоқлик билан таҳорат қилдилар. Бас, биз уларга етиб бордик — уларнинг товонлари (пошналари) ялтираб турарди, уларга сув тегмаган эди —. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Дўзахдан (бўладиган азоб) товонлар учун вой бўлсин! Таҳоратни мукаммал (асбағ) қилинглар», дедилар.