Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men dushanba kuni Rasululloh ﷺ bilan Quboʼga (tomon) chiqdim; Bani Solimga yetganimizda, Rasululloh ﷺ Itbonning eshigi oldida toʻxtab, uni chaqirdi. (Itbon) izorini sudrab chiqdi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Kishini shoshirib qoʻydik», dedilar. Itbon: «Yo Rasululloh! Aytingchi, kishi xotinidan (jimoʼdan) shoshib (ajralib), maniy chiqarmasa — unga nima (vojib) boʻladi?» dedi. Rasululloh ﷺ: «Suv (gʻusl) faqat suv (maniy chiqishi) sababli (vojib boʻladi)», dedilar.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен душанба куни Расулуллоҳ ﷺ билан Қубўга (томон) чиқдим; Бани Солимга етганимизда, Расулуллоҳ ﷺ Итбоннинг эшиги олдида тўхтаб, уни чақирди. (Итбон) изорини судраб чиқди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Кишини шошириб қўйдик», дедилар. Итбон: «Ё Расулуллоҳ! Айтингчи, киши хотинидан (жимўдан) шошиб (ажралиб), маний чиқармаса — унга нима (вожиб) бўлади?» деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Сув (ғусл) фақат сув (маний чиқиши) сабабли (вожиб бўлади)», дедилар.