وَعَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ قَالَ: وَضَّأْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ فَمَسَحَ أَعْلَى الْخُفِّ وَأَسْفَلَهُ. رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ وَالتِّرْمِذِيُّ وَابْنُ مَاجَهْ وَقَالَ التِّرْمِذِيُّ هَذَا حَدِيثٌ مَعْلُولٌ وَسَأَلْتُ أَبَا زُرْعَةَ وَمُحَمَّدًا يَعْنَى الْبُخَارِيَّ عَنْ هَذَا الْحَدِيثِ فَقَالَا: لَيْسَ بِصَحِيحٍ. وَكَذَا ضعفه أَبُو دَاوُد
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Tabuk gʻazotida Paygʻambar ﷺ ga (tahorat) suvini quydim; u zot maxsilarining usti va tagiga (ham) mash tortdilar. Abu Dovud aytdi: Menga yetishicha, Savr bu hadisni Rajoʼdan eshitmagan.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Табук ғазотида Пайғамбар ﷺ га (таҳорат) сувини қуйдим; у зот махсиларининг усти ва тагига (ҳам) маш тортдилар. Абу Довуд айтди: Менга етишича, Савр бу ҳадисни Ражоъдан эшитмаган.