Ibn Abu Atiq aytadi: men va Qosim Oishaning huzurida bir hadisni soʻzlashdik. Qosim soʻzda xato qiladigan kishi edi, onasi ummu valad (choʻri) edi. Shunda Oisha unga: «Senga nima boʻldi, mana bu jiyanim soʻzlagandek soʻzlamaysan? Albatta men senga (bu nuqsoning) qayerdan kelganini bilaman: buni onasi tarbiyalagan, seni ham onang tarbiyalagan», dedi. (Roviy) dedi: Qosim gʻazablandi va unga (Oishaga) ich-ichidan xafa boʻldi. Oishaning dasturxoni keltirilganini koʻrgach, oʻrnidan turdi. (Oisha): «Qayoqqa?» dedi. U: «Namoz oʻqiyman», dedi. (Oisha): «Oʻtir», dedi. U: «Men namoz oʻqiyman», dedi. (Oisha): «Oʻtir, ey ahdini buzguvchi! Men Rasululloh ﷺ ning: ‹Taom hozir boʻlganda namoz (oʻqilmaydi), kishini katta-kichik hojat (siydik va najas) qiynab turganda ham (namoz oʻqilmaydi)› — deganlarini eshitganman», dedi.Ибн Абу Атиқ айтади: мен ва Қосим Оишанинг ҳузурида бир ҳадисни сўзлашдик. Қосим сўзда хато қиладиган киши эди, онаси умму валад (чўри) эди. Шунда Оиша унга: «Сенга нима бўлди, мана бу жияним сўзлагандек сўзламайсан? Албатта мен сенга (бу нуқсонинг) қаердан келганини биламан: буни онаси тарбиялаган, сени ҳам онанг тарбиялаган», деди. (Ровий) деди: Қосим ғазабланди ва унга (Оишага) ич-ичидан хафа бўлди. Оишанинг дастурхони келтирилганини кўргач, ўрнидан турди. (Оиша): «Қаёққа?» деди. У: «Намоз ўқийман», деди. (Оиша): «Ўтир», деди. У: «Мен намоз ўқийман», деди. (Оиша): «Ўтир, эй аҳдини бузгувчи! Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг: ‹Таом ҳозир бўлганда намоз (ўқилмайди), кишини катта-кичик ҳожат (сийдик ва нажас) қийнаб турганда ҳам (намоз ўқилмайди)› — деганларини эшитганман», деди.