وَعَنْ ثَوْبَانَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " ثَلَاثٌ لَا يَحِلُّ لِأَحَدٍ أَنْ يَفْعَلَهُنَّ: لَا يَؤُمَّنَّ رَجُلٌ قَوْمًا فَيَخُصَّ نَفْسَهُ بِالدُّعَاءِ دُونَهُمْ فَإِنْ فَعَلَ ذَلِكَ فَقَدْ خَانَهُمْ. وَلَا يَنْظُرْ فِي قَعْرِ بَيْتٍ قَبْلَ أَنْ يَسْتَأْذِنَ فَإِنْ فَعَلَ ذَلِكَ فَقَدْ خَانَهُمْ وَلَا يُصَلِّ وَهُوَ حَقِنٌ حَتَّى يَتَخَفَّفَ ". رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ وللترمذي نَحوه
Savbon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Uch (ish) borki, hech kimga ularni qilish halol emas: kishi bir qavmga imomlik qilib, ularni qoldirib, duoni faqat oʻziga xos qilishi — agar shunday qilsa, ularga xiyonat qilibdi; ruxsat soʻrashdan oldin uyning ichiga (tubiga) qarashi — agar shunday qilsa, (uyga) kirgan (hisoblanadi); va hojati qistab turganida, toki yengillashmaguncha, namoz oʻqishi», — dedilar.Савбон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Уч (иш) борки, ҳеч кимга уларни қилиш ҳалол эмас: киши бир қавмга имомлик қилиб, уларни қолдириб, дуони фақат ўзига хос қилиши — агар шундай қилса, уларга хиёнат қилибди; рухсат сўрашдан олдин уйнинг ичига (тубига) қараши — агар шундай қилса, (уйга) кирган (ҳисобланади); ва ҳожати қистаб турганида, токи енгиллашмагунча, намоз ўқиши», — дедилар.