وَعَنْ أَبِي مَالِكٍ الْأَشْعَرِيِّ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنَّ فِي الْجَنَّةِ غُرَفًا يُرَى ظَاهِرُهَا مِنْ بَاطِنِهَا وَبَاطِنُهَا مِنْ ظَاهِرِهَا أَعَدَّهَا اللَّهُ لِمَنْ أَلَانَ الْكَلَامَ وَأَطْعَمَ الطَّعَامَ وَتَابَعَ الصِّيَامَ وَصَلَّى بِاللَّيْلِ وَالنَّاسُ نيام» . رَوَاهُ الْبَيْهَقِيّ فِي شعب الْإِيمَان وَرَوَى التِّرْمِذِيُّ عَنْ عَلِيٍّ نَحْوَهُ وَفِي رِوَايَتِهِ: «لمن أطاب الْكَلَام»
Abu Molik al-Ashʼariy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Tahorat (poklik) — iymonning yarmidir. ‹Alhamdulillah› (degani) mezonni toʻldiradi. ‹Subhanalloh va alhamdulillah› (degani) osmonlar bilan yer orasini toʻldiradi — yoki: toʻldiradilar —. Namoz — nurdir; sadaqa — burhon (dalil)dir; sabr — ziyo (yorugʻlik)dir; Qurʼon esa — sening foydangga yoki ziyoningga hujjatdir. Har bir inson (ertalab) chiqib, oʻzini sotadi: bas, (kimdir) oʻzini ozod qiladi, (kimdir esa) oʻzini halok qiladi», dedilar.Абу Молик ал-Ашъарий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Таҳорат (поклик) — иймоннинг ярмидир. ‹Алҳамдулиллаҳ› (дегани) мезонни тўлдиради. ‹Субҳаналлоҳ ва алҳамдулиллаҳ› (дегани) осмонлар билан ер орасини тўлдиради — ёки: тўлдирадилар —. Намоз — нурдир; садақа — бурҳон (далил)дир; сабр — зиё (ёруғлик)дир; Қуръон эса — сенинг фойдангга ёки зиёнингга ҳужжатдир. Ҳар бир инсон (эрталаб) чиқиб, ўзини сотади: бас, (кимдир) ўзини озод қилади, (кимдир эса) ўзини ҳалок қилади», дедилар.