عَنْ أَبِي ذَرٍّ قَالَ: صُمْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَمَضَانَ فَلَمْ يَقُمْ بِنَا شَيْئًا مِنَ الشَّهْرِ حَتَّى بَقِيَ سَبْعٌ فَقَامَ بِنَا حَتَّى ذَهَبَ ثُلُثُ اللَّيْلِ فَلَمَّا كَانَتِ السَّادِسَةُ لَمْ يَقُمْ بِنَا فَلَمَّا كَانَتِ الْخَامِسَةُ قَامَ بِنَا حَتَّى ذهب شطر اللَّيْل فَقلت: يارسول الله لَو نفلتنا قيام هَذِه اللَّيْلَة. قَالَ فَقَالَ: «إِنَّ الرَّجُلَ إِذَا صَلَّى مَعَ الْإِمَامِ حَتَّى ينْصَرف حسب لَهُ قيام اللَّيْلَة» . قَالَ: فَلَمَّا كَانَت الرَّابِعَة لم يقم فَلَمَّا كَانَتِ الثَّالِثَةُ جَمَعَ أَهْلَهُ وَنِسَاءَهُ وَالنَّاسَ فَقَامَ بِنَا حَتَّى خَشِينَا أَنْ يَفُوتَنَا الْفَلَاحُ. قَالَ قُلْتُ: وَمَا الْفَلَاحُ؟ قَالَ: السَّحُورُ. ثُمَّ لَمْ يَقُمْ بِنَا بَقِيَّةَ الشَّهْرِ. رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ وَالتِّرْمِذِيُّ وَالنَّسَائِيُّ وَرَوَى ابْنُ مَاجَهْ نَحْوَهُ إِلَّا أَنَّ التِّرْمِذِيَّ لَمْ يَذْكُرْ: ثُمَّ لَمْ يَقُمْ بِنَا بَقِيَّة الشَّهْر
Abu Zar (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi, u shunday dedi: Biz Rasululloh ﷺ bilan Ramazonda roʻza tutdik. U zot oydan biror narsa (qolguncha) bizga (kechasi) namozda turib bermadilar, hatto (oydan) yetti (kecha) qolguncha. Soʻngra kechaning uchdan biri oʻtguncha bizga (imom boʻlib) namoz oʻqib berdilar. Oltinchi (qolgan) kecha boʻlganda esa bizga namoz oʻqib bermadilar. Beshinchi (qolgan) kecha boʻlganda kechaning yarmi oʻtguncha bizga namoz oʻqib berdilar. Shunda men: «Yo Rasululloh! Koshki shu kechani toʻliq bizga nafl namoz oʻqib berganingizda», dedim. U zot: «Albatta, kishi imom bilan (namozni tugatib) qaytguncha namoz oʻqisa, unga bir kechalik qiyom (savobi) yoziladi», dedilar. Soʻngra toʻrtinchi (qolgan) kecha boʻlganda namoz oʻqib bermadilar. Uchinchi (qolgan) kecha boʻlganda ahli-oilasini, ayollarini va odamlarni toʻpladilar va biz najotdan (saharlikdan) quruq qolishimizdan qoʻrqquncha bizga namoz oʻqib berdilar. (Abu Zar) aytdi: Men: «Najot (falah) nima?» dedim. U: «Saharlik», dedi. Soʻngra oyning qolgan (qismi)da bizga namoz oʻqib bermadilar.Абу Зар (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади, у шундай деди: Биз Расулуллоҳ ﷺ билан Рамазонда рўза тутдик. У зот ойдан бирор нарса (қолгунча) бизга (кечаси) намозда туриб бермадилар, ҳатто (ойдан) етти (кеча) қолгунча. Сўнгра кечанинг учдан бири ўтгунча бизга (имом бўлиб) намоз ўқиб бердилар. Олтинчи (қолган) кеча бўлганда эса бизга намоз ўқиб бермадилар. Бешинчи (қолган) кеча бўлганда кечанинг ярми ўтгунча бизга намоз ўқиб бердилар. Шунда мен: «Ё Расулуллоҳ! Кошки шу кечани тўлиқ бизга нафл намоз ўқиб берганингизда», дедим. У зот: «Албатта, киши имом билан (намозни тугатиб) қайтгунча намоз ўқиса, унга бир кечалик қиём (савоби) ёзилади», дедилар. Сўнгра тўртинчи (қолган) кеча бўлганда намоз ўқиб бермадилар. Учинчи (қолган) кеча бўлганда аҳли-оиласини, аёлларини ва одамларни тўпладилар ва биз нажотдан (саҳарликдан) қуруқ қолишимиздан қўрққунча бизга намоз ўқиб бердилар. (Абу Зар) айтди: Мен: «Нажот (фалаҳ) нима?» дедим. У: «Саҳарлик», деди. Сўнгра ойнинг қолган (қисми)да бизга намоз ўқиб бермадилар.