(Oisha (roziyallohu anho) — Paygʻambar ﷺning zavjasi — aytdi:) Men Rasululloh ﷺni — kichik tilchalari (komogi) koʻ rinadigan darajada — (qah-qah urib) kulganlarini koʻ rmaganman; u zot faqat tabassum qilar edilar. (Oisha) aytdi: U zot bir bulut yoki shamolni koʻ rganlarida, (bu) yuzlarida bilinar edi. Men: «Ey Allohning Rasuli, odamlar bulutni koʻ rganida — unda yomgʻ ir boʻ lishi umidida — xursand boʻ ladi; sizni esa uni koʻ rganingizda, yuzingizda yoqtirmaslik (noxushlik) bilinadi», dedim. U zot: «Ey Oisha, unda azob boʻ lmasligidan meni nima xotirjam qiladi? Bir qavm shamol bilan azoblangan edi; bir qavm azobni koʻ rib: ‹Bu — bizga yomgʻ ir yogʻ diradigan bulut› (Ahqof surasi, 24) dedi (yaʼni azobni yomgʻ ir deb oʻyladi)», dedilar.(Оиша (розияллоҳу анҳо) — Пайғамбар ﷺнинг завжаси — айтди:) Мен Расулуллоҳ ﷺни — кичик тилчалари (комоги) кў ринадиган даражада — (қаҳ-қаҳ уриб) кулганларини кў рмаганман; у зот фақат табассум қилар эдилар. (Оиша) айтди: У зот бир булут ёки шамолни кў рганларида, (бу) юзларида билинар эди. Мен: «Эй Аллоҳнинг Расули, одамлар булутни кў рганида — унда ёмғ ир бў лиши умидида — хурсанд бў лади; сизни эса уни кў рганингизда, юзингизда ёқтирмаслик (нохушлик) билинади», дедим. У зот: «Эй Оиша, унда азоб бў лмаслигидан мени нима хотиржам қилади? Бир қавм шамол билан азобланган эди; бир қавм азобни кў риб: ‹Бу — бизга ёмғ ир ёғ дирадиган булут› (Аҳқоф сураси, 24) деди (яъни азобни ёмғ ир деб ўйлади)», дедилар.