وَعَنْ نَافِعٍ: أَنَّ ابْنَ عُمَرَ كَانَ إِذَا دَخَلَ فِي الصَّلَاةِ كَبَّرَ وَرَفَعَ يَدَيْهِ وَإِذَا رَكَعَ رَفَعَ يَدَيْهِ وَإِذَا قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ رَفَعَ يَدَيْهِ وَإِذَا قَامَ مِنَ الرَّكْعَتَيْنِ رَفَعَ يَدَيْهِ وَرَفَعَ ذَلِكَ ابْنُ عُمَرَ إِلَى نَبِيِّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ. رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ
Nofiʼ (Ibn Umardan) rivoyat qiladi: Ibn Umar namozni takbir bilan boshlaganida qoʻllarini koʻtarar; rukuʼ qilayotganida (rukuʼdan oldin) qoʻllarini koʻtarar; ‹Samiʼalloohu liman hamidah› deganda ham qoʻllarini koʻtarar; ikkinchi rakatdan (uchinchiga) turganda ham shunday qilar edi. Ibn Umar: «Paygʻambar ﷺ shunday qilar edilar», — dedi.Нофиъ (Ибн Умардан) ривоят қилади: Ибн Умар намозни такбир билан бошлаганида қўлларини кўтарар; рукуъ қилаётганида (рукуъдан олдин) қўлларини кўтарар; ‹Самиъаллооҳу лиман ҳамидаҳ› деганда ҳам қўлларини кўтарар; иккинчи ракатдан (учинчига) турганда ҳам шундай қилар эди. Ибн Умар: «Пайғамбар ﷺ шундай қилар эдилар», — деди.