وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: فَقَدْتُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلَةً مِنَ الْفِرَاشِ فَالْتَمَسْتُهُ فَوَقَعَتْ يَدِي عَلَى بَطْنِ قَدَمَيْهِ وَهُوَ فِي الْمَسْجِدِ وَهُمَا مَنْصُوبَتَانِ وَهُوَ يَقُولُ: «اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِرِضَاكَ مِنْ سَخْطِكَ وَبِمُعَافَاتِكَ مِنْ عُقُوبَتِكَ وَأَعُوذُ بِكَ مِنْكَ لَا أُحْصِي ثَنَاءً عَلَيْكَ أَنْتَ كَمَا أَثْنَيْتَ عَلَى نَفسك» . رَوَاهُ مُسلم
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Bir kechasi Rasululloh ﷺ ni oʻrindan topmadim va u zotni qidirdim. Qoʻlim u zotning tovonlariga tegib qoldi; u zot masjidda edilar, ikki oyoqlari tik turgan, oʻzlari: «Allohumma, men Sening gʻazabingdan rizolingga, jazoingdan avfingga panoh soʻrayman va Sendan Senga panoh soʻrayman. Senga aytadigan maqtovlarni sanab adoga yetkaza olmayman. Sen Oʻzingni qanday maqtagan boʻlsang, shundaysan», deyayotgan edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Бир кечаси Расулуллоҳ ﷺ ни ўриндан топмадим ва у зотни қидирдим. Қўлим у зотнинг товонларига тегиб қолди; у зот масжидда эдилар, икки оёқлари тик турган, ўзлари: «Аллоҳумма, мен Сенинг ғазабингдан ризолингга, жазоингдан авфингга паноҳ сўрайман ва Сендан Сенга паноҳ сўрайман. Сенга айтадиган мақтовларни санаб адога етказа олмайман. Сен Ўзингни қандай мақтаган бўлсанг, шундайсан», деяётган эдилар.