Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ bir kuni xutba qildilar va ashoblaridan birini esladilar — u kishi vafot etgan, yetarli boʻlmagan (kichik) kafanga kafanlangan va kechasi dafn qilingan edi. Shunda Nabiy ﷺ kishi kechasi — uning ustiga (janoza) namozi oʻqilmasdan turib — dafn qilinishidan qaytardilar, faqat odam (chorasiz qolib) majbur boʻlsagina (mustasno). Nabiy ﷺ shunday dedilar: «Biringiz birodarini kafanlasa, uning kafanini chiroyli qilsin.»Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ бир куни хутба қилдилар ва ашобларидан бирини эсладилар — у киши вафот этган, етарли бўлмаган (кичик) кафанга кафанланган ва кечаси дафн қилинган эди. Шунда Набий ﷺ киши кечаси — унинг устига (жаноза) намози ўқилмасдан туриб — дафн қилинишидан қайтардилар, фақат одам (чорасиз қолиб) мажбур бўлсагина (мустасно). Набий ﷺ шундай дедилар: «Бирингиз биродарини кафанласа, унинг кафанини чиройли қилсин.»