وَعَنِ الْمُطَّلِبِ بْنِ أَبِي وَدَاعَةَ قَالَ: لَمَّا مَاتَ عُثْمَان ابْن مَظْعُونٍ أُخْرِجَ بِجَنَازَتِهِ فَدُفِنَ أَمَرَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلًا أَنْ يَأْتِيَهُ بِحَجَرٍ فَلم يسْتَطع حملهَا فَقَامَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَحَسَرَ عَنْ ذِرَاعَيْهِ. قَالَ الْمُطَّلِبُ: قَالَ الَّذِي يُخْبِرُنِي عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى بَيَاضِ ذِرَاعَيْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ حَسَرَ عَنْهُمَا ثُمَّ حَمَلَهَا فَوَضَعَهَا عِنْدَ رَأْسِهِ وَقَالَ: «أُعَلِّمُ بِهَا قَبْرَ أَخِي وَأَدْفِنُ إِلَيْهِ مَنْ مَاتَ من أَهلِي» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Muttalib (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: U dedi: Usmon ibn Mazʼun vafot etganida, uning janozasi olib chiqilib dafn etildi. Paygʻambar ﷺ bir kishiga oʻzlariga bir tosh keltirishni buyurdilar, lekin u uni koʻtarishga qodir boʻlmadi. Shunda Rasululloh ﷺ unga (tosh tomon) turib, ikki bilaklarini shimardilar. Kasir aytdiki, Muttalib aytdi: Menga buni Rasululloh ﷺ dan xabar bergan kishi aytdi: «Goʻyo men Rasululloh ﷺ ning bilaklarini shimargan paytlaridagi oq bilaklariga qarab turgandekman», dedi. Soʻng u zot uni (toshni) koʻtarib, (qabrning) bosh tarafiga qoʻydilar va: «Men bu bilan birodarimning qabrini belgilab qoʻyaman va ahlimdan kim vafot etsa, uni shu yerga dafn etaman», dedilar.Мутталиб (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: У деди: Усмон ибн Мазъун вафот этганида, унинг жанозаси олиб чиқилиб дафн этилди. Пайғамбар ﷺ бир кишига ўзларига бир тош келтиришни буюрдилар, лекин у уни кўтаришга қодир бўлмади. Шунда Расулуллоҳ ﷺ унга (тош томон) туриб, икки билакларини шимардилар. Касир айтдики, Мутталиб айтди: Менга буни Расулуллоҳ ﷺ дан хабар берган киши айтди: «Гўё мен Расулуллоҳ ﷺ нинг билакларини шимарган пайтларидаги оқ билакларига қараб тургандекман», деди. Сўнг у зот уни (тошни) кўтариб, (қабрнинг) бош тарафига қўйдилар ва: «Мен бу билан биродаримнинг қабрини белгилаб қўяман ва аҳлимдан ким вафот этса, уни шу ерга дафн этаман», дедилар.