Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ mening huzurimda boʻladigan kecham kelganida, u zot (yotgani) qaytdi, ridosini qoʻydi, ikki kovushini yechib, oyoqlari yoniga qoʻydilar, izorlarining bir uchini toʻshaklariga yozdilar va yotdilar. U zot men uxlab qoldim, deb oʻylaguncha sal vaqt oʻtmadi. Soʻng ridolarini sekin oldilar, kovushlarini sekin kiydilar, eshikni ochib chiqdilar, keyin uni sekin yopdilar. Men koʻylagimni boshimga kiyib, roʻmolimni oʻrab, izorimni belimga bogʻladim, soʻng u zotning izidan ketdim, toki u zot Baqiʼga keldilar. U zot (tik) turdilar va uzoq turdilar, soʻng qoʻllarini uch marta koʻtardilar, keyin (orqaga) burildilar, men ham burildim. U zot shoshdilar, men ham shoshdim, u zot yengil yugurdilar, men ham yengil yugurdim, u zot tez yurdilar, men ham tez yurdim. Men u zotdan oʻzib ketdim va (uyga) kirdim. Men yotgan zahotim u zot kirdilar va: «Senga nima boʻldi, ey Oish, hansirab, koʻksing koʻtarilib?» dedilar. (Oisha) dedi: Men: «Hech narsa», dedim. U zot: «Sen menga aytasan yoki menga Latif va Xabir (Alloh) xabar beradi», dedilar. (Oisha) dedi: Men: «Yo Rasululloh, otam-onam Sizga fido boʻlsin», dedim va u zotga (boʻlgan voqeani) aytib berdim. U zot: «Demak, oldimda koʻrgan qoramtir narsa sen ekansan?» dedilar. Men: «Ha», dedim. Shunda u zot koʻksimga bir turtdilar, menga ogʻrindi, soʻng: «Alloh va Uning Rasuli senga zulm qiladi deb oʻyladingmi?» dedilar. (Oisha) dedi: «Odamlar nimani yashirsa, Alloh uni biladi. Ha (shunday oʻyladim)», dedim. U zot dedilar: «Sen meni koʻrganingda Jibril huzurimga keldi va meni chaqirdi, u (chaqiriqni) sendan yashirdi. Men unga javob berdim, men ham (javobni) sendan yashirdim. U sening huzuringga kirmadi, chunki sen kiyimingni yechgan eding. Men sen uxlab qolgansan deb oʻyladim, seni uygʻotishni xohlamadim va sen qoʻrqib ketishingdan xavotirlandim. U (Jibril): ‹Albatta Robbing seni Baqiʼ ahliga borishga va ular uchun magʻfirat soʻrashga buyurmoqda›, dedi». (Oisha) dedi: Men: «Ularga qanday aytay, yo Rasululloh?» dedim. U zot: «Ayt: ‹Ey diyor ahli, moʻminlar va musulmonlar, sizlarga salom boʻlsin! Alloh bizdan ilgari oʻtganlarga ham, keyin qolganlarga ham rahm qilsin. Va biz, inshoolloh, sizlarga albatta qoʻshilguvchimiz›», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ менинг ҳузуримда бўладиган кечам келганида, у зот (ётгани) қайтди, ридосини қўйди, икки ковушини ечиб, оёқлари ёнига қўйдилар, изорларининг бир учини тўшакларига ёздилар ва ётдилар. У зот мен ухлаб қолдим, деб ўйлагунча сал вақт ўтмади. Сўнг ридоларини секин олдилар, ковушларини секин кийдилар, эшикни очиб чиқдилар, кейин уни секин ёпдилар. Мен кўйлагимни бошимга кийиб, рўмолимни ўраб, изоримни белимга боғладим, сўнг у зотнинг изидан кетдим, токи у зот Бақиъга келдилар. У зот (тик) турдилар ва узоқ турдилар, сўнг қўлларини уч марта кўтардилар, кейин (орқага) бурилдилар, мен ҳам бурилдим. У зот шошдилар, мен ҳам шошдим, у зот енгил югурдилар, мен ҳам енгил югурдим, у зот тез юрдилар, мен ҳам тез юрдим. Мен у зотдан ўзиб кетдим ва (уйга) кирдим. Мен ётган заҳотим у зот кирдилар ва: «Сенга нима бўлди, эй Оиш, ҳансираб, кўксинг кўтарилиб?» дедилар. (Оиша) деди: Мен: «Ҳеч нарса», дедим. У зот: «Сен менга айтасан ёки менга Латиф ва Хабир (Аллоҳ) хабар беради», дедилар. (Оиша) деди: Мен: «Ё Расулуллоҳ, отам-онам Сизга фидо бўлсин», дедим ва у зотга (бўлган воқеани) айтиб бердим. У зот: «Демак, олдимда кўрган қорамтир нарса сен экансан?» дедилар. Мен: «Ҳа», дедим. Шунда у зот кўксимга бир туртдилар, менга оғринди, сўнг: «Аллоҳ ва Унинг Расули сенга зулм қилади деб ўйладингми?» дедилар. (Оиша) деди: «Одамлар нимани яширса, Аллоҳ уни билади. Ҳа (шундай ўйладим)», дедим. У зот дедилар: «Сен мени кўрганингда Жибрил ҳузуримга келди ва мени чақирди, у (чақириқни) сендан яширди. Мен унга жавоб бердим, мен ҳам (жавобни) сендан яширдим. У сенинг ҳузурингга кирмади, чунки сен кийимингни ечган эдинг. Мен сен ухлаб қолгансан деб ўйладим, сени уйғотишни хоҳламадим ва сен қўрқиб кетишингдан хавотирландим. У (Жибрил): ‹Албатта Роббинг сени Бақиъ аҳлига боришга ва улар учун мағфират сўрашга буюрмоқда›, деди». (Оиша) деди: Мен: «Уларга қандай айтай, ё Расулуллоҳ?» дедим. У зот: «Айт: ‹Эй диёр аҳли, мўминлар ва мусулмонлар, сизларга салом бўлсин! Аллоҳ биздан илгари ўтганларга ҳам, кейин қолганларга ҳам раҳм қилсин. Ва биз, иншооллоҳ, сизларга албатта қўшилгувчимиз›», дедилар.