وَعَن حَمْزَة بن عَمْرو السّلمِيّ أَنَّهُ قَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أَجِدُ بِي قُوَّةً عَلَى الصِّيَامِ فِي السَّفَرِ فَهَلْ عَلَيَّ جُنَاحٌ؟ قَالَ: «هِيَ رُخْصَةٌ مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَمَنْ أَخَذَ بِهَا فَحَسَنٌ وَمَنْ أَحَبَّ أَنْ يَصُومَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ» . رَوَاهُ مُسلم
Hamza ibn Amr (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u Rasululloh ﷺga: «Men safarda roʻza tutishga oʻzimda quvvat sezaman, menga gunoh boʻladimi?» dedi. U zot: «Bu Alloh azza va jalladan boʻlgan ruxsatdir. Kim uni olsa, yaxshi ish qilibdi. Kim roʻza tutishni xohlasa, unga gunoh yoʻq», dedilar.Ҳамза ибн Амр (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у Расулуллоҳ ﷺга: «Мен сафарда рўза тутишга ўзимда қувват сезаман, менга гуноҳ бўладими?» деди. У зот: «Бу Аллоҳ азза ва жалладан бўлган рухсатдир. Ким уни олса, яхши иш қилибди. Ким рўза тутишни хоҳласа, унга гуноҳ йўқ», дедилар.