وَعَن خَالِد بن معدان قَالَ: اقرؤوا المنجية وَهِي (آلم تَنْزِيل) فَإِن بَلَغَنِي أَنَّ رَجُلًا كَانَ يَقْرَؤُهَا مَا يَقْرَأُ شَيْئًا غَيْرَهَا وَكَانَ كَثِيرَ الْخَطَايَا فَنَشَرَتْ جَنَاحَهَا عَلَيْهِ قَالَتْ: رَبِّ اغْفِرْ لَهُ فَإِنَّهُ كَانَ يُكْثِرُ قِرَاءَتِي فَشَفَّعَهَا الرَّبُّ تَعَالَى فِيهِ وَقَالَ: اكْتُبُوا لَهُ بِكُلِّ خَطِيئَةٍ حَسَنَةٍ وَارْفَعُوا لَهُ دَرَجَةً ". وَقَالَ أَيْضًا: " إِنَّهَا تُجَادِلُ عَنْ صَاحِبِهَا فِي الْقَبْرِ تَقُولُ: اللَّهُمَّ إِنْ كُنْتُ مِنْ كِتَابِكَ فَشَفِّعْنِي فِيهِ وَإِنْ لَمْ أَكُنْ مِنْ كِتَابِكَ فَامْحُنِي عَنْهُ وَإِنَّهَا تَكُونُ كَالطَّيْرِ تَجْعَلُ جَنَاحَهَا عَلَيْهِ فَتَشْفَعُ لَهُ فَتَمْنَعُهُ مِنْ عَذَابِ الْقَبْر " وَقَالَ فِي (تبَارك) مثله. وَكَانَ خَالِد لَا يَبِيتُ حَتَّى يَقْرَأَهُمَا. وَقَالَ طَاوُوسُ: فُضِّلَتَا عَلَى كُلِّ سُورَةٍ فِي الْقُرْآنِ بِسِتِّينَ حَسَنَةً. رَوَاهُ الدَّارمِيّ
Xolid ibn Maʼdon (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: «Najot beruvchini, yaʼni {Alif Lom Mim, Tanzil}ni (Sajda surasi) oʻqinglar. Menga xabar yetishicha, koʻp gunoh qilgan bir kishi undan boshqa hech narsani oʻqimay, doim oʻshani oʻqir edi. (Qiyomatda) u sura oʻz qanotini uning ustiga yoydi va: ‹Ey Robbim, uni magʻfirat qil, chunki u meni koʻp oʻqir edi›, dedi. Shunda Robb taolo uni (surani) uning haqida shafoatchi qildi va: ‹Har bir gunohi oʻrniga unga bir yaxshilik yozinglar va uni bir daraja koʻtaringlar›, dedi». U yana dedi: «Albatta, u sura qabrda oʻz sohibi haqida bahs qilib: ‹Ey Alloh, agar men Sening Kitobingdan boʻlsam, meni uning haqida shafoatchi qil; agar Sening Kitobingdan boʻlmasam, meni undan oʻchir›, deydi. Va u qush kabi boʻlib, qanotini uning ustiga qoʻyadi, unga shafoat qiladi va uni qabr azobidan saqlaydi». U {Tabaraka} (Mulk surasi) haqida ham shunga oʻxshash gap aytdi. Xolid bu ikki surani oʻqimaguncha uxlamas edi. Tovus esa: «Bu ikkisi Qurʼondagi har bir suradan oltmish yaxshilik bilan afzal qilingan», dedi. Dorimiy rivoyat qilgan.Холид ибн Маъдон (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: «Нажот берувчини, яъни {Алиф Лом Мим, Танзил}ни (Сажда сураси) ўқинглар. Менга хабар етишича, кўп гуноҳ қилган бир киши ундан бошқа ҳеч нарсани ўқимай, доим ўшани ўқир эди. (Қиёматда) у сура ўз қанотини унинг устига ёйди ва: ‹Эй Роббим, уни мағфират қил, чунки у мени кўп ўқир эди›, деди. Шунда Робб таоло уни (сурани) унинг ҳақида шафоатчи қилди ва: ‹Ҳар бир гуноҳи ўрнига унга бир яхшилик ёзинглар ва уни бир даража кўтаринглар›, деди». У яна деди: «Албатта, у сура қабрда ўз соҳиби ҳақида баҳс қилиб: ‹Эй Аллоҳ, агар мен Сенинг Китобингдан бўлсам, мени унинг ҳақида шафоатчи қил; агар Сенинг Китобингдан бўлмасам, мени ундан ўчир›, дейди. Ва у қуш каби бўлиб, қанотини унинг устига қўяди, унга шафоат қилади ва уни қабр азобидан сақлайди». У {Табарака} (Мулк сураси) ҳақида ҳам шунга ўхшаш гап айтди. Холид бу икки сурани ўқимагунча ухламас эди. Товус эса: «Бу иккиси Қуръондаги ҳар бир сурадан олтмиш яхшилик билан афзал қилинган», деди. Доримий ривоят қилган.