Abdulloh ibn Muhammad an-Nufayliy bizga Muhammad ibn Salamadan, u Muhammad ibn Ishoqdan rivoyat qilib aytdiki: Menga Shom ahlidan boʻlgan, Abu Manzur deyiluvchi bir kishi oʻz amakisidan rivoyat qilib aytdi: Menga amakim Xuzrning ukasi Omir ar-Romdan rivoyat qilib aytdi — Abu Dovud aytdi: an-Nufayliy: «U Xuzrdir, lekin u shunday aytdi», dedi — u (Omir ar-Rom) aytdi: Men oʻz yurtimizda edim, shu payt bizning oldimizda bayroqlar va alamlar koʻtarildi. Men: «Bu nima?» dedim. Ular: «Bu Rasululloh ﷺning bayrogʻidir», dedilar. Bas, men u zotning oldilariga bordim, u zot bir daraxtning tagida edilar, u zotga choyshab toʻshalgan, u zot uning ustida oʻtirgan edilar va atroflariga sahobalari toʻplangan edi. Men ham ularning yoniga oʻtirdim. Bas, Rasululloh ﷺ kasalliklarni zikr qilib, dedilar: «Albatta moʻmin kishiga kasallik yetib, soʻng Alloh uni undan xalos qilsa, bu uning oʻtgan gunohlariga kafforat va kelajagi uchun unga mavʼiza boʻladi. Munofiq esa kasal boʻlib, soʻng undan xalos boʻlsa, u xuddi egalari bogʻlab qoʻyib, soʻng boʻshatib yuborgan, ammo oʻzini nega bogʻlaganlarini ham, nega boʻshatganlarini ham bilmagan tuyaga oʻxshaydi». Shunda u zotning atrofidagilardan bir kishi: «Yo Rasululloh, kasalliklar nima oʻzi? Vallohi, men hech qachon kasal boʻlmaganman», dedi. Bas, Rasululloh ﷺ: «Bizdan turib ket, sen bizdan emassan», dedilar. Biz u zotning huzurlarida turganimizda, ustida choyshabi, qoʻlida esa biror narsa oʻralgan bir kishi keldi va: «Yo Rasululloh, men sizni koʻrganimda, sizning oldingizga keldim, yoʻlda bir daraxtzordan oʻtdim, undan qush bolalarining ovozlarini eshitib, ularni olib, choyshabimga soldim. Shunda onalari kelib, boshim atrofida aylana boshladi. Men ularni unga (koʻrsatib) ochib qoʻygan edim, u (ona qush) ular bilan birga ularning ustiga tushdi. Men ularni choyshabimga oʻrab oldim, mana ular men bilan birga», dedi. U zot: «Ularni qoʻyib yubor», dedilar. Bas, men ularni qoʻyib yubordim, onalari esa faqat ularga yopishib turishni istab, ulardan ketmadi. Shunda Rasululloh ﷺ sahobalariga: «Bu qush bolalari onasining oʻz bolalariga boʻlgan rahm-shafqatidan taajjublanyapsizlarmi?» dedilar. Ular: «Ha, yo Rasululloh», dedilar. U zot: «Meni haq bilan (Paygʻambar qilib) yuborgan Zotga qasamki, Alloh oʻz bandalariga bu qush bolalari onasining oʻz bolalariga boʻlganidan ham koʻra mehribonroqdir. Ularni qaytarib olib bor, onalari bilan birga, ularni olgan joyingga qoʻy», dedilar. Bas, u ularni qaytarib olib bordi.Абдуллоҳ ибн Муҳаммад ан-Нуфайлий бизга Муҳаммад ибн Саламадан, у Муҳаммад ибн Ишоқдан ривоят қилиб айтдики: Менга Шом аҳлидан бўлган, Абу Манзур дейилувчи бир киши ўз амакисидан ривоят қилиб айтди: Менга амаким Хузрнинг укаси Омир ар-Ромдан ривоят қилиб айтди — Абу Довуд айтди: ан-Нуфайлий: «У Хузрдир, лекин у шундай айтди», деди — у (Омир ар-Ром) айтди: Мен ўз юртимизда эдим, шу пайт бизнинг олдимизда байроқлар ва аламлар кўтарилди. Мен: «Бу нима?» дедим. Улар: «Бу Расулуллоҳ ﷺнинг байроғидир», дедилар. Бас, мен у зотнинг олдиларига бордим, у зот бир дарахтнинг тагида эдилар, у зотга чойшаб тўшалган, у зот унинг устида ўтирган эдилар ва атрофларига саҳобалари тўпланган эди. Мен ҳам уларнинг ёнига ўтирдим. Бас, Расулуллоҳ ﷺ касалликларни зикр қилиб, дедилар: «Албатта мўмин кишига касаллик етиб, сўнг Аллоҳ уни ундан халос қилса, бу унинг ўтган гуноҳларига каффорат ва келажаги учун унга мавъиза бўлади. Мунофиқ эса касал бўлиб, сўнг ундан халос бўлса, у худди эгалари боғлаб қўйиб, сўнг бўшатиб юборган, аммо ўзини нега боғлаганларини ҳам, нега бўшатганларини ҳам билмаган туяга ўхшайди». Шунда у зотнинг атрофидагилардан бир киши: «Ё Расулуллоҳ, касалликлар нима ўзи? Валлоҳи, мен ҳеч қачон касал бўлмаганман», деди. Бас, Расулуллоҳ ﷺ: «Биздан туриб кет, сен биздан эмассан», дедилар. Биз у зотнинг ҳузурларида турганимизда, устида чойшаби, қўлида эса бирор нарса ўралган бир киши келди ва: «Ё Расулуллоҳ, мен сизни кўрганимда, сизнинг олдингизга келдим, йўлда бир дарахтзордан ўтдим, ундан қуш болаларининг овозларини эшитиб, уларни олиб, чойшабимга солдим. Шунда оналари келиб, бошим атрофида айлана бошлади. Мен уларни унга (кўрсатиб) очиб қўйган эдим, у (она қуш) улар билан бирга уларнинг устига тушди. Мен уларни чойшабимга ўраб олдим, мана улар мен билан бирга», деди. У зот: «Уларни қўйиб юбор», дедилар. Бас, мен уларни қўйиб юбордим, оналари эса фақат уларга ёпишиб туришни истаб, улардан кетмади. Шунда Расулуллоҳ ﷺ саҳобаларига: «Бу қуш болалари онасининг ўз болаларига бўлган раҳм-шафқатидан таажжубланяпсизларми?» дедилар. Улар: «Ҳа, ё Расулуллоҳ», дедилар. У зот: «Мени ҳақ билан (Пайғамбар қилиб) юборган Зотга қасамки, Аллоҳ ўз бандаларига бу қуш болалари онасининг ўз болаларига бўлганидан ҳам кўра меҳрибонроқдир. Уларни қайтариб олиб бор, оналари билан бирга, уларни олган жойингга қўй», дедилар. Бас, у уларни қайтариб олиб борди.