حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ سُهَيْلٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ جَاءَ نَاسٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلُوهُ إِنَّا نَجِدُ فِي أَنْفُسِنَا مَا يَتَعَاظَمُ أَحَدُنَا أَنْ يَتَكَلَّمَ بِهِ . قَالَ " وَقَدْ وَجَدْتُمُوهُ " . قَالُوا نَعَمْ . قَالَ " ذَاكَ صَرِيحُ الإِيمَانِ " .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ ning ashoblaridan baʼzi kishilar kelib, U Zotdan soʻradilar: «Biz koʻnglimizda shunday (xayol)ni topamizki, birortamiz uni tilga olishni juda (ulkan, ogʻir deb) bilamiz». (Paygʻambar): «Sizlar buni rostdan ham topdingizmi (his qildingizmi)?» dedilar. Ular: «Ha», dedilar. (Paygʻambar): «Bu — sof (xolis) iymondir», dedilar.