حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَخْبَرَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ مَنْ حَلَفَ عَلَى يَمِينٍ يَسْتَحِقُّ بِهَا مَالاً هُوَ فِيهَا فَاجِرٌ لَقِيَ اللَّهَ وَهُوَ عَلَيْهِ غَضْبَانُ . ثُمَّ ذَكَرَ نَحْوَ حَدِيثِ الأَعْمَشِ غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ كَانَتْ بَيْنِي وَبَيْنَ رَجُلٍ خُصُومَةٌ فِي بِئْرٍ فَاخْتَصَمْنَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " شَاهِدَاكَ أَوْ يَمِينُهُ " .
Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Kim — yolgʻon ekanini bila turib — biror molga (nohaq) ega chiqish uchun qasam ichsa, Allohga, U Zot oʻziga gʻazabnok holda yoʻliqadi». Soʻng u al-Aʼmashning hadisi kabi zikr qildi — faqat u: «Men bilan bir kishi orasida bir quduq haqida nizo bor edi; biz Rasululloh ﷺ ga (daʼvolashib) shikoyat qildik. (Paygʻambar): ‹Ikki guvohing (boʻlsin) yoki uning qasami (hal qiladi)›, dedilar», dedi.Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Ким — ёлғон эканини била туриб — бирор молга (ноҳақ) эга чиқиш учун қасам ичса, Аллоҳга, У Зот ўзига ғазабнок ҳолда йўлиқади». Сўнг у ал-Аъмашнинг ҳадиси каби зикр қилди — фақат у: «Мен билан бир киши орасида бир қудуқ ҳақида низо бор эди; биз Расулуллоҳ ﷺ га (даъволашиб) шикоят қилдик. (Пайғамбар): ‹Икки гувоҳинг (бўлсин) ёки унинг қасами (ҳал қилади)›, дедилар», деди.