وَحَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ، عَنِ ابْنِ أَشْوَعَ، عَنْ عَامِرٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، قَالَ قُلْتُ لِعَائِشَةَ فَأَيْنَ قَوْلُهُ { ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّى * فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَى * فَأَوْحَى إِلَى عَبْدِهِ مَا أَوْحَى} قَالَتْ إِنَّمَا ذَاكَ جِبْرِيلُ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَأْتِيهِ فِي صُورَةِ الرِّجَالِ وَإِنَّهُ أَتَاهُ فِي هَذِهِ الْمَرَّةِ فِي صُورَتِهِ الَّتِي هِيَ صُورَتُهُ فَسَدَّ أُفُقَ السَّمَاءِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Masruq aytadi: Men Oishaga: «Unda (Allohning): {Soʻng (u) yaqinlashdi va (yana) yaqin tushdi; bas, (u) ikki yoy oraligʻicha yoki undan-da yaqinroq boʻldi; soʻng (Alloh) Oʻz bandasiga nimaiki vahiy qilgan boʻlsa, vahiy qildi} degan soʻzi qayerda (qanday tushuniladi)?» dedim. U: «Albatta u — Jibrildir. U (odatda) Paygʻambarning oldiga erkaklar suratida kelar edi; mana bu safar esa, u Uning oldiga oʻzining (asl) surati — uning (haqiqiy) surati — da keldi-da, osmon ufqini toʻsib (qoplab) qoʻydi», dedi.