حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ الْعَنْبَرِيُّ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُحَمَّدٍ، - وَهُوَ ابْنُ زِيَادٍ - قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لِكُلِّ نَبِيٍّ دَعْوَةٌ دَعَا بِهَا فِي أُمَّتِهِ فَاسْتُجِيبَ لَهُ وَإِنِّي أُرِيدُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ أَنْ أُؤَخِّرَ دَعْوَتِي شَفَاعَةً لأُمَّتِي يَوْمَ الْقِيَامَةِ " .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Har bir paygʻambar uchun bir duo borki, uni oʻz ummatida (ummati uchun) qildi-da, unga (duosi) qabul qilindi. Men esa — Alloh xohlasa — oʻz duoimni qiyomat kuni ummatim uchun shafoat (qilish maqsadida) keyinga qoldirishni istayman», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ҳар бир пайғамбар учун бир дуо борки, уни ўз умматида (уммати учун) қилди-да, унга (дуоси) қабул қилинди. Мен эса — Аллоҳ хоҳласа — ўз дуоимни қиёмат куни умматим учун шафоат (қилиш мақсадида) кейинга қолдиришни истайман», дедилар.