Qabisa ibn al-Muxoriq (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: {Va eng yaqin qarindoshlaringni ogohlantir} (oyati) nozil boʻlganda, Allohning Paygʻambari ﷺ togʻning toshloq (joyi)ga bordilar-da, uning eng baland toshiga chiqib, soʻng nido qildilar: «Ey Abdu Manof oʻgʻillari, albatta men (sizlarga) ogohlantiruvchiman. Mening misolim va sizlarning misolingiz — goʻyo dushmanni koʻrgan, soʻng oʻz ahlini (oilasini) qoʻriqlashga (ogohlantirishga) borgan, ammo (dushman) undan oldin (ahliga) yetib borishidan qoʻrqib, ‹Yo sabohoh! (Ey tong (xavfi)!)› deb baqira boshlagan bir kishining misoli kabidir», dedilar.Қабиса ибн ал-Мухориқ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: {Ва энг яқин қариндошларингни огоҳлантир} (ояти) нозил бўлганда, Аллоҳнинг Пайғамбари ﷺ тоғнинг тошлоқ (жойи)га бордилар-да, унинг энг баланд тошига чиқиб, сўнг нидо қилдилар: «Эй Абду Маноф ўғиллари, албатта мен (сизларга) огоҳлантирувчиман. Менинг мисолим ва сизларнинг мисолингиз — гўё душманни кўрган, сўнг ўз аҳлини (оиласини) қўриқлашга (огоҳлантиришга) борган, аммо (душман) ундан олдин (аҳлига) етиб боришидан қўрқиб, ‹Ё сабоҳоҳ! (Эй тонг (хавфи)!)› деб бақира бошлаган бир кишининг мисоли кабидир», дедилар.