حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ الْجَحْدَرِيُّ، فُضَيْلُ بْنُ حُسَيْنٍ حَدَّثَنَا يَزِيدُ، - يَعْنِي ابْنَ زُرَيْعٍ - حَدَّثَنَا التَّيْمِيُّ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ أَبِي بَرْزَةَ الأَسْلَمِيِّ، قَالَ بَيْنَمَا جَارِيَةٌ عَلَى نَاقَةٍ عَلَيْهَا بَعْضُ مَتَاعِ الْقَوْمِ إِذْ بَصُرَتْ بِالنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَتَضَايَقَ بِهِمُ الْجَبَلُ فَقَالَتْ حَلْ اللَّهُمَّ الْعَنْهَا . قَالَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ تُصَاحِبُنَا نَاقَةٌ عَلَيْهَا لَعْنَةٌ " .
Abu Barza al-Aslamiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir joriya tuyaga minib ketayotgan edi, uning ustida qavmning baʼzi yuklari ham bor edi. Shu payt u Nabiy ﷺ ni koʻrib qoldi, togʻ esa ularga (yoʻlni) tor qilib qoʻygan edi. Shunda (joriya tuyaga) «Yur!» dedi (lekin tuya yurmadi), (soʻng): «Yo Alloh, unga laʼnat qil!» dedi. (Rovi) dedi: Shunda Nabiy ﷺ: «Ustida laʼnat boʻlgan tuya bizga hamroh boʻlmasin!», — dedilar.Абу Барза ал-Асламий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир жория туяга миниб кетаётган эди, унинг устида қавмнинг баъзи юклари ҳам бор эди. Шу пайт у Набий ﷺ ни кўриб қолди, тоғ эса уларга (йўлни) тор қилиб қўйган эди. Шунда (жория туяга) «Юр!» деди (лекин туя юрмади), (сўнг): «Ё Аллоҳ, унга лаънат қил!» деди. (Рови) деди: Шунда Набий ﷺ: «Устида лаънат бўлган туя бизга ҳамроҳ бўлмасин!», — дедилар.