حَدَّثَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ غِيَاثٍ، عَنْ دَاوُدَ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ابْنُ جُدْعَانَ كَانَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ يَصِلُ الرَّحِمَ وَيُطْعِمُ الْمِسْكِينَ فَهَلْ ذَاكَ نَافِعُهُ قَالَ " لاَ يَنْفَعُهُ إِنَّهُ لَمْ يَقُلْ يَوْمًا رَبِّ اغْفِرْ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Men: «Ey Allohning Rasuli, Ibn Judʼon johiliyatda silai rahm qilar (qarindoshlik aloqasini ular) va miskinga taom berar edi; bas, bu unga foyda berarmi?» dedim. (Paygʻambar): «Unga foyda bermaydi; chunki u hech qachon: ‹Ey Rabbim, jazo (qiyomat) kuni mening xatoyimni magʻfirat qil› demagan», dedilar.