وَحَدَّثَنَاهُ مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، ح وَحَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، جَمِيعًا عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، فِي هَذَا الإِسْنَادِ بِمِثْلِ مَعْنَى حَدِيثِ سُلَيْمَانَ بْنِ بِلاَلٍ.
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Bir yahudiy ayol Oishaning oldiga (biror narsa) soʻragani keldi va: «Alloh seni qabr azobidan asrasin!» dedi. Oisha dedi: «Shunda men: ‹Yo Rasululloh! Odamlar qabrlarida azoblanadimi?› dedim. Rasululloh ﷺ: ‹Allohdan panoh tilayman› dedilar. Soʻng Rasululloh ﷺ bir kuni ertalab biror ulovga mindilar, shunda quyosh tutildi. Men ayollar orasida masjiddagi hujralar oʻrtasiga chiqdim. Rasululloh ﷺ ulovlaridan kelib, oʻzlari namoz oʻqiydigan joyga yetib bordilar va turdilar, odamlar ham orqalarida turdilar. U zot uzoq qiyom bilan turdilar, soʻng rukuʼga egilib, uzoq rukuʼ qildilar, soʻng koʻtarilib, uzoq qiyom bilan turdilar — u birinchi qiyomdan kaltaroq edi; soʻng rukuʼga egilib, uzoq rukuʼ qildilar — u oʻsha rukuʼdan kaltaroq edi; soʻng koʻtarildilar, quyosh esa allaqachon ochilgan edi. Shunda dedilar: ‹Men sizlarning qabrlaringizda dajjol fitnasidek fitnaga (sinovga) duchor qilinishingizni koʻrdim›. Men bundan keyin Rasululloh ﷺ ni doʻzax azobidan va qabr azobidan panoh tilab turganlarini eshitar edim.»