وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنْ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَتَى عَلَى امْرَأَةٍ تَبْكِي عَلَى صَبِيٍّ لَهَا فَقَالَ لَهَا " اتَّقِي اللَّهَ وَاصْبِرِي " . فَقَالَتْ وَمَا تُبَالِي بِمُصِيبَتِي . فَلَمَّا ذَهَبَ قِيلَ لَهَا إِنَّهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَأَخَذَهَا مِثْلُ الْمَوْتِ فَأَتَتْ بَابَهُ فَلَمْ تَجِدْ عَلَى بَابِهِ بَوَّابِينَ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَمْ أَعْرِفْكَ . فَقَالَ " إِنَّمَا الصَّبْرُ عِنْدَ أَوَّلِ صَدْمَةٍ " . أَوْ قَالَ " عِنْدَ أَوَّلِ الصَّدْمَةِ " .
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ oʻzining (vafot etgan) bolasiga yigʻlayotgan bir ayolning oldiga keldilar-da, unga: «Allohdan qoʻrqgin va sabr qilgin», dedilar. U ayol: «Sen mening musibatimga parvo qilmaysan-ku», dedi. (U zot) ketganlaridan keyin, unga: «Albatta, u Rasululloh ﷺ edilar», deyildi. Shunda uni goʻyo oʻlim chulgʻab oldi (qattiq hayajonlandi). U zotning eshigiga keldi, ammo eshigi oldida darvozabonlarni topmadi. (Ayol): «Yo Rasululloh! Men sizni tanimadim», dedi. Shunda (u zot): «Sabr faqat (musibatning) birinchi zarbasida (boʻladi)», dedilar, — yoki: «Zarbaning birinchisida», dedilar.