وَحَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، ح وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَخْبَرَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، ح وَحَدَّثَنَا مِنْجَابُ بْنُ الْحَارِثِ التَّمِيمِيُّ، أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، ح وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، وَابْنُ أَبِي عُمَرَ، جَمِيعًا عَنِ ابْنِ عُيَيْنَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، بِهَذَا الإِسْنَادِ . نَحْوَهُ .
Xabbob ibn al-Aratt (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz Alloh yoʻlida, Allohning yuzini (rizoligini) istab, Rasululloh ﷺ bilan birga hijrat qildik, shunday qilib ajrimiz Alloh zimmasiga vojib boʻldi. Bizdan baʼzilar (vafot etib) oʻtib ketdi, ular ajridan hech narsani (bu dunyoda) yemadi; ulardan biri Musʼab ibn Umayr edi. U Uhud kuni shahid boʻldi va uni kafanlash uchun bir namira (yoʻl-yoʻl jun chopon)dan boshqa hech narsa topilmadi. Biz uni boshiga qoʻysak, oyoqlari ochilib qolar, oyoqlariga qoʻysak, boshi ochilib qolar edi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Uni boshi tomonidan qoʻyinglar, oyoqlariga izxir (oʻti)dan qoʻyinglar», dedilar. Bizdan baʼzilarning mevasi yetilib, u (oʻsha mevasini bu dunyoda) terib (yemoqda).