حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَإِبْرَاهِيمُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَرْعَرَةَ، - يَزِيدُ أَحَدُهُمَا عَلَى الآخَرِ الْحَرْفَ بَعْدَ الْحَرْفِ - قَالاَ حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ مُعَاذٍ حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ زَيْدِ بْنِ أَنَسٍ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ حُنَيْنٍ أَقْبَلَتْ هَوَازِنُ وَغَطَفَانُ وَغَيْرُهُمْ بِذَرَارِيِّهِمْ وَنَعَمِهِمْ وَمَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَوْمَئِذٍ عَشَرَةُ آلاَفٍ وَمَعَهُ الطُّلَقَاءُ فَأَدْبَرُوا عَنْهُ حَتَّى بَقِيَ وَحْدَهُ - قَالَ - فَنَادَى يَوْمَئِذٍ نِدَاءَيْنِ لَمْ يَخْلِطْ بَيْنَهُمَا شَيْئًا - قَالَ - فَالْتَفَتَ عَنْ يَمِينِهِ فَقَالَ " يَا مَعْشَرَ الأَنْصَارِ " . فَقَالُوا لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَبْشِرْ نَحْنُ مَعَكَ - قَالَ - ثُمَّ الْتَفَتَ عَنْ يَسَارِهِ فَقَالَ " يَا مَعْشَرَ الأَنْصَارِ " . قَالُوا لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَبْشِرْ نَحْنُ مَعَكَ - قَالَ - وَهُوَ عَلَى بَغْلَةٍ بَيْضَاءَ فَنَزَلَ فَقَالَ أَنَا عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ . فَانْهَزَمَ الْمُشْرِكُونَ وَأَصَابَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم غَنَائِمَ كَثِيرَةً فَقَسَمَ فِي الْمُهَاجِرِينَ وَالطُّلَقَاءِ وَلَمْ يُعْطِ الأَنْصَارَ شَيْئًا فَقَالَتِ الأَنْصَارُ إِذَا كَانَتِ الشِّدَّةُ فَنَحْنُ نُدْعَى وَتُعْطَى الْغَنَائِمُ غَيْرَنَا . فَبَلَغَهُ ذَلِكَ فَجَمَعَهُمْ فِي قُبَّةٍ فَقَالَ " يَا مَعْشَرَ الأَنْصَارِ مَا حَدِيثٌ بَلَغَنِي عَنْكُمْ " . فَسَكَتُوا فَقَالَ " يَا مَعْشَرَ الأَنْصَارِ أَمَا تَرْضَوْنَ أَنْ يَذْهَبَ النَّاسُ بِالدُّنْيَا وَتَذْهَبُونَ بِمُحَمَّدٍ تَحُوزُونَهُ إِلَى بُيُوتِكُمْ " . قَالُوا بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ رَضِينَا . قَالَ فَقَالَ " لَوْ سَلَكَ النَّاسُ وَادِيًا وَسَلَكَتِ الأَنْصَارُ شِعْبًا لأَخَذْتُ شِعْبَ الأَنْصَارِ " . قَالَ هِشَامٌ فَقُلْتُ يَا أَبَا حَمْزَةَ أَنْتَ شَاهِدٌ ذَاكَ قَالَ وَأَيْنَ أَغِيبُ عَنْهُ.
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Hunayn kuni boʻlganda Havozin, Gʻatafon va boshqalar bola-chaqalari va chorvalari bilan kelishdi. Oʻsha kuni Nabiy ﷺ bilan birga oʻn ming (kishi) bor edi va u zot bilan birga (Makka fathida) ozod qilinganlar (tulaqo) ham bor edi. Ular u zotni tashlab orqaga qochib ketdilar, hatto u zot yolgʻiz qoldilar. (Anas) dedi: Oʻsha kuni u zot ikkita nido qildilar, ular orasiga hech narsa qoʻshmadilar. (Anas) dedi: U zot oʻng tomonlariga oʻgirilib: «Ey ansor jamoasi!» dedilar. Ular: «Labbayk, yo Rasululloh, xushxabar boʻlsin, biz siz bilan birgamiz», dedilar. (Anas) dedi: Soʻng u zot chap tomonlariga oʻgirilib: «Ey ansor jamoasi!» dedilar. Ular: «Labbayk, yo Rasululloh, xushxabar boʻlsin, biz siz bilan birgamiz», dedilar. (Anas) dedi: U zot oq xachir ustida edilar, (xachirdan) tushib: «Men Allohning bandasi va Rasulidirman», dedilar. Shunda mushriklar magʻlub boʻldilar, Rasululloh ﷺ koʻp gʻanimatlarga ega boʻldilar va ularni muhojirlar hamda (Makka) ozod qilinganlari orasida taqsimlab, ansorlarga hech narsa bermadilar. Shunda ansorlar: «Qattiqchilik (jang) boʻlganda biz chaqirilamiz, gʻanimatlar esa bizdan boshqaga beriladi», dedilar. Bu (gap) u zotga yetib bordi, u zot ularni bir chodirga toʻplab: «Ey ansor jamoasi, sizlar haqingizda menga yetib kelgan bu gap nima?» dedilar. Ular jim turdilar. Shunda u zot: «Ey ansor jamoasi, odamlar dunyo (mollari) bilan, sizlar esa Muhammadni uy-joylaringizga olib ketib (u bilan birga) qaytishingizdan rozi boʻlmaysizlarmi?» dedilar. Ular: «Ha, yo Rasululloh, rozi boʻldik», dedilar. (Anas) dedi: U zot: «Agar odamlar bir vodiydan, ansorlar esa bir soʻqmoqdan yursalar, men albatta ansorlarning soʻqmogʻini tutar edim», dedilar. Hishom dedi: Men: «Ey Abu Hamza, sen bunga shohid boʻlganmisan?» dedim. U: «Men undan qayoqqa ham gʻoyib boʻlardim?» dedi.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Ҳунайн куни бўлганда Ҳавозин, Ғатафон ва бошқалар бола-чақалари ва чорвалари билан келишди. Ўша куни Набий ﷺ билан бирга ўн минг (киши) бор эди ва у зот билан бирга (Макка фатҳида) озод қилинганлар (тулақо) ҳам бор эди. Улар у зотни ташлаб орқага қочиб кетдилар, ҳатто у зот ёлғиз қолдилар. (Анас) деди: Ўша куни у зот иккита нидо қилдилар, улар орасига ҳеч нарса қўшмадилар. (Анас) деди: У зот ўнг томонларига ўгирилиб: «Эй ансор жамоаси!» дедилар. Улар: «Лаббайк, ё Расулуллоҳ, хушхабар бўлсин, биз сиз билан биргамиз», дедилар. (Анас) деди: Сўнг у зот чап томонларига ўгирилиб: «Эй ансор жамоаси!» дедилар. Улар: «Лаббайк, ё Расулуллоҳ, хушхабар бўлсин, биз сиз билан биргамиз», дедилар. (Анас) деди: У зот оқ хачир устида эдилар, (хачирдан) тушиб: «Мен Аллоҳнинг бандаси ва Расулидирман», дедилар. Шунда мушриклар мағлуб бўлдилар, Расулуллоҳ ﷺ кўп ғаниматларга эга бўлдилар ва уларни муҳожирлар ҳамда (Макка) озод қилинганлари орасида тақсимлаб, ансорларга ҳеч нарса бермадилар. Шунда ансорлар: «Қаттиқчилик (жанг) бўлганда биз чақириламиз, ғаниматлар эса биздан бошқага берилади», дедилар. Бу (гап) у зотга етиб борди, у зот уларни бир чодирга тўплаб: «Эй ансор жамоаси, сизлар ҳақингизда менга етиб келган бу гап нима?» дедилар. Улар жим турдилар. Шунда у зот: «Эй ансор жамоаси, одамлар дунё (моллари) билан, сизлар эса Муҳаммадни уй-жойларингизга олиб кетиб (у билан бирга) қайтишингиздан рози бўлмайсизларми?» дедилар. Улар: «Ҳа, ё Расулуллоҳ, рози бўлдик», дедилар. (Анас) деди: У зот: «Агар одамлар бир водийдан, ансорлар эса бир сўқмоқдан юрсалар, мен албатта ансорларнинг сўқмоғини тутар эдим», дедилар. Ҳишом деди: Мен: «Эй Абу Ҳамза, сен бунга шоҳид бўлганмисан?» дедим. У: «Мен ундан қаёққа ҳам ғойиб бўлардим?» деди.