حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ الْحُلْوَانِيُّ، وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، - وَهُوَ ابْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ - حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي عَامِرُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، سَعْدٍ أَنَّهُ أَعْطَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَهْطًا وَأَنَا جَالِسٌ فِيهِمْ قَالَ فَتَرَكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْهُمْ رَجُلاً لَمْ يُعْطِهِ وَهُوَ أَعْجَبُهُمْ إِلَىَّ فَقُمْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَارَرْتُهُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا لَكَ عَنْ فُلاَنٍ وَاللَّهِ إِنِّي لأَرَاهُ مُؤْمِنًا . قَالَ " أَوْ مُسْلِمًا " . فَسَكَتُّ قَلِيلاً ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَعْلَمُ مِنْهُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا لَكَ عَنْ فُلاَنٍ فَوَاللَّهِ إِنِّي لأَرَاهُ مُؤْمِنًا . قَالَ " أَوْ مُسْلِمًا " . فَسَكَتُّ قَلِيلاً ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَعْلَمُ مِنْهُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا لَكَ عَنْ فُلاَنٍ فَوَاللَّهِ إِنِّي لأَرَاهُ مُؤْمِنًا . قَالَ " أَوْ مُسْلِمًا " . قَالَ " إِنِّي لأُعْطِي الرَّجُلَ . وَغَيْرُهُ أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْهُ خَشْيَةَ أَنْ يُكَبَّ فِي النَّارِ عَلَى وَجْهِهِ " . وَفِي حَدِيثِ الْحُلْوَانِيِّ تَكْرَارُ الْقَوْلِ مَرَّتَيْنِ .
Saʼd ibn Abu Vaqqos (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bir guruh kishilarga (sovgʻa) berdilar, men ham ular orasida oʻtirgan edim. (Saʼd) dedi: Rasululloh ﷺ ulardan bir kishini tashlab, unga (hech narsa) bermadilar. Holbuki, u menga ularning eng yoqimlisi edi. Shunda men Rasululloh ﷺ ning oldiga turib bordim-da, ohista: «Yo Rasululloh, falonchiga nima boʻldi? Vallohi, men uni moʻmin deb bilaman», dedim. U zot: «Yo musulmon (deb ayt)», dedilar. Men bir oz jim turdim, soʻng u haqida bilganim meni yana (gapirishga) majbur etib: «Yo Rasululloh, falonchiga nima boʻldi? Vallohi, men uni moʻmin deb bilaman», dedim. U zot: «Yo musulmon (deb ayt)», dedilar. Men yana bir oz jim turdim, soʻng u haqida bilganim meni yana (gapirishga) majbur etib: «Yo Rasululloh, falonchiga nima boʻldi? Vallohi, men uni moʻmin deb bilaman», dedim. U zot: «Yo musulmon (deb ayt)», dedilar. (Soʻng) u zot: «Men ataylab bir kishiga beraman, vaholanki, mendan boshqasi (bermaganim) menga undan koʻra sevimliroqdir, uni yuztuban doʻzaxga tashlanishidan qoʻrqib (beraman)», dedilar.Саъд ибн Абу Ваққос (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бир гуруҳ кишиларга (совға) бердилар, мен ҳам улар орасида ўтирган эдим. (Саъд) деди: Расулуллоҳ ﷺ улардан бир кишини ташлаб, унга (ҳеч нарса) бермадилар. Ҳолбуки, у менга уларнинг энг ёқимлиси эди. Шунда мен Расулуллоҳ ﷺ нинг олдига туриб бордим-да, оҳиста: «Ё Расулуллоҳ, фалончига нима бўлди? Валлоҳи, мен уни мўмин деб биламан», дедим. У зот: «Ё мусулмон (деб айт)», дедилар. Мен бир оз жим турдим, сўнг у ҳақида билганим мени яна (гапиришга) мажбур этиб: «Ё Расулуллоҳ, фалончига нима бўлди? Валлоҳи, мен уни мўмин деб биламан», дедим. У зот: «Ё мусулмон (деб айт)», дедилар. Мен яна бир оз жим турдим, сўнг у ҳақида билганим мени яна (гапиришга) мажбур этиб: «Ё Расулуллоҳ, фалончига нима бўлди? Валлоҳи, мен уни мўмин деб биламан», дедим. У зот: «Ё мусулмон (деб айт)», дедилар. (Сўнг) у зот: «Мен атайлаб бир кишига бераман, ваҳоланки, мендан бошқаси (бермаганим) менга ундан кўра севимлироқдир, уни юзтубан дўзахга ташланишидан қўрқиб (бераман)», дедилар.