وَحَدَّثَنَاهُ أَبُو كُرَيْبٍ، مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنِ الْمَعْرُورِ، عَنْ أَبِي ذَرٍّ، قَالَ انْتَهَيْتُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ جَالِسٌ فِي ظِلِّ الْكَعْبَةِ . فَذَكَرَ نَحْوَ حَدِيثِ وَكِيعٍ غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ " وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ مَا عَلَى الأَرْضِ رَجُلٌ يَمُوتُ فَيَدَعُ إِبِلاً أَوْ بَقَرًا أَوْ غَنَمًا لَمْ يُؤَدِّ زَكَاتَهَا " .
Abu Zarr (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: men Nabiy ﷺ ning oldilariga keldim, u zot Kaʼba soyasida oʻtirgan edilar. Soʻng Vakiʼ hadisiga oʻxshash zikr qildi, faqat u (Paygʻambar): «Jonim Qoʻlida boʻlgan Zot bilan qasamki, yer yuzida tuya, sigir yoki qoʻy qoldirib oʻladigan, biroq ularning zakotini ado etmagan hech bir kishi yoʻqki...», dedi.