حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْجَرْمِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ أَبْجَرَ الْكِنَانِيُّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ طَلْحَةَ بْنِ مُصَرِّفٍ، عَنْ خَيْثَمَةَ، قَالَ كُنَّا جُلُوسًا مَعَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو إِذْ جَاءَهُ قَهْرَمَانٌ لَهُ فَدَخَلَ فَقَالَ أَعْطَيْتَ الرَّقِيقَ قُوتَهُمْ قَالَ لاَ . قَالَ فَانْطَلِقْ فَأَعْطِهِمْ . قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كَفَى بِالْمَرْءِ إِثْمًا أَنْ يَحْبِسَ عَمَّنْ يَمْلِكُ قُوتَهُ " .
Xaysama (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Biz Abdulloh ibn Amr bilan oʻtirgan edik. Shu payt uning oldiga xizmatkori (gʻaznachisi) keldi va kirib: «Qullarga ovqatlarini berdingmi?» dedi. (Abdulloh) «Yoʻq», dedi. (Xizmatkor) «Bormoqchi edim», dedi. (Abdulloh) «Bor, ularga ber», dedi-da, dedi: Rasululloh ﷺ: «Kishiga gunoh boʻlishiga oʻzi egalik qiladigan kishilarning ovqatini ushlab qolishi kifoyadir», dedilar.