حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا بَكْرٌ، - يَعْنِي ابْنَ مُضَرَ - عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ بُكَيْرٍ، عَنْ يَزِيدَ، مَوْلَى سَلَمَةَ عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الأَكْوَعِ، - رضى الله عنه - قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ { وَعَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعَامُ مِسْكِينٍ} كَانَ مَنْ أَرَادَ أَنْ يُفْطِرَ وَيَفْتَدِيَ . حَتَّى نَزَلَتِ الآيَةُ الَّتِي بَعْدَهَا فَنَسَخَتْهَا .
Salama ibn al-Akvaʼ (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Ushbu oyat: {Unga (roʻzaga) qodir boʻlganlar zimmasiga (agar tutmasalar) fidya — bir miskinning taomi (lozim)} (Baqara 184) nozil boʻlganida, kim (roʻzasini) ochmoqchi va fidya bermoqchi boʻlsa (shunday qilar edi). Toki undan keyingi oyat nozil boʻlib, uni nasx qildi (bekor qildi).