وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ طَلْحَةَ بْنِ يَحْيَى، عَنْ عَمَّتِهِ، عَائِشَةَ بِنْتِ طَلْحَةَ عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ، قَالَتْ دَخَلَ عَلَىَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ يَوْمٍ فَقَالَ " هَلْ عِنْدَكُمْ شَىْءٌ " . فَقُلْنَا لاَ . قَالَ " فَإِنِّي إِذًا صَائِمٌ " . ثُمَّ أَتَانَا يَوْمًا آخَرَ فَقُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ أُهْدِيَ لَنَا حَيْسٌ . فَقَالَ " أَرِينِيهِ فَلَقَدْ أَصْبَحْتُ صَائِمًا " . فَأَكَلَ .
Oisha — moʻminlarning onasi (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Bir kuni Nabiy ﷺ huzurimga kirib: «Sizlarda biror narsa (yegulik) bormi?» — dedilar. Biz: «Yoʻq», — dedik. (U zot): «Unday boʻlsa men roʻzadorman», — dedilar. Soʻng boshqa bir kuni huzurimizga kelganlarida biz: «Yo Rasululloh, bizga hays hadya qilindi», — dedik. Shunda (u zot): «Uni menga koʻrsat, men roʻzador holda tong otkazgan edim», — dedilar va yedilar.