Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ oyning oʻrtasidagi oʻn (kun)da iʼtikofda boʻlar edilar. Yigirma kecha oʻtib, yigirma birinchi kecha kirib kelganda esa, oʻz manziliga qaytar, u zot bilan birga iʼtikofda boʻlganlar ham qaytar edilar. Soʻng u zot bir oyda — oʻzi (avval) qaytib ketadigan oʻsha kechada — iʼtikofda qoldilar va odamlarga xutba qilib, ularni Alloh xohlagan narsalarga buyurdilar, soʻng: «Men shu oʻn (kun)da iʼtikofda boʻlardim, soʻng menga shu soʻnggi oʻn (kun)da iʼtikofda boʻlish maʼqul boʻldi. Bas, kim men bilan birga iʼtikofda boʻlgan boʻlsa, oʻz iʼtikof joyida tunasin. Men bu kechani (tushda) koʻrgan edim, lekin u menga unutdirildi. Bas, uni soʻnggi oʻn kechaning har bir toq (kechasi)da axtaringlar. Men oʻzimni suv va loyda sajda qilayotganimni koʻrdim», dedilar. Abu Said al-Xudriy dedi: Yigirma birinchi kechada bizga yomgʻir yogʻdi-yu, masjid Rasululloh ﷺ namoz oʻqiydigan joyga oqib tushdi. Bomdod namozini oʻqib boʻlganlarida u zotga qaradim, yuzlari loy va suvdan hoʻl boʻlgan edi.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ ойнинг ўртасидаги ўн (кун)да иътикофда бўлар эдилар. Йигирма кеча ўтиб, йигирма биринчи кеча кириб келганда эса, ўз манзилига қайтар, у зот билан бирга иътикофда бўлганлар ҳам қайтар эдилар. Сўнг у зот бир ойда — ўзи (аввал) қайтиб кетадиган ўша кечада — иътикофда қолдилар ва одамларга хутба қилиб, уларни Аллоҳ хоҳлаган нарсаларга буюрдилар, сўнг: «Мен шу ўн (кун)да иътикофда бўлардим, сўнг менга шу сўнгги ўн (кун)да иътикофда бўлиш маъқул бўлди. Бас, ким мен билан бирга иътикофда бўлган бўлса, ўз иътикоф жойида тунасин. Мен бу кечани (тушда) кўрган эдим, лекин у менга унутдирилди. Бас, уни сўнгги ўн кечанинг ҳар бир тоқ (кечаси)да ахтаринглар. Мен ўзимни сув ва лойда сажда қилаётганимни кўрдим», дедилар. Абу Саид ал-Худрий деди: Йигирма биринчи кечада бизга ёмғир ёғди-ю, масжид Расулуллоҳ ﷺ намоз ўқийдиган жойга оқиб тушди. Бомдод намозини ўқиб бўлганларида у зотга қарадим, юзлари лой ва сувдан ҳўл бўлган эди.