Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ oyning oʻrtasidagi oʻn kunlikda eʼtikof qilar edilar. Yigirma kecha oʻtib, yigirma birinchisi kirganda oʻz uylariga qaytar edilar, u zot bilan birga eʼtikofda boʻlganlar ham qaytishar edi. Soʻng bir oy oʻzlari qaytadigan oʻsha kechada ham eʼtikofda qoldilar va odamlarga xutba qilib, ularni Alloh xohlagan narsalarga buyurdilar, soʻng: «Men bu oʻn kunlikda eʼtikof qilar edim, keyin menga bu oxirgi oʻn kunlikda eʼtikof qilish maʼqul boʻldi. Kim men bilan eʼtikofda boʻlgan boʻlsa, oʻz eʼtikof joyida qolsin. Men bu kechani koʻrgan edim, soʻng u menga unutdirildi. Bas, uni oxirgi oʻn kunlikning har toq kechasida izlanglar. Men oʻzimni suv va loyda sajda qilayotganimni koʻrdim», dedilar. Abu Said aytdi: Yigirma birinchi kechada bizga yomgʻir yogʻdi va masjid Rasululloh ﷺ namoz oʻqiydigan joydan oʻta boshladi. Men u zotga qaradim, u zot bomdod namozidan chiqqan edilar, yuzlari loy va suvga botgan edi.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ ойнинг ўртасидаги ўн кунликда эътикоф қилар эдилар. Йигирма кеча ўтиб, йигирма биринчиси кирганда ўз уйларига қайтар эдилар, у зот билан бирга эътикофда бўлганлар ҳам қайтишар эди. Сўнг бир ой ўзлари қайтадиган ўша кечада ҳам эътикофда қолдилар ва одамларга хутба қилиб, уларни Аллоҳ хоҳлаган нарсаларга буюрдилар, сўнг: «Мен бу ўн кунликда эътикоф қилар эдим, кейин менга бу охирги ўн кунликда эътикоф қилиш маъқул бўлди. Ким мен билан эътикофда бўлган бўлса, ўз эътикоф жойида қолсин. Мен бу кечани кўрган эдим, сўнг у менга унутдирилди. Бас, уни охирги ўн кунликнинг ҳар тоқ кечасида изланглар. Мен ўзимни сув ва лойда сажда қилаётганимни кўрдим», дедилар. Абу Саид айтди: Йигирма биринчи кечада бизга ёмғир ёғди ва масжид Расулуллоҳ ﷺ намоз ўқийдиган жойдан ўта бошлади. Мен у зотга қарадим, у зот бомдод намозидан чиққан эдилар, юзлари лой ва сувга ботган эди.