حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ رُمْحٍ، جَمِيعًا عَنِ اللَّيْثِ بْنِ سَعْدٍ، - قَالَ قُتَيْبَةُ حَدَّثَنَا لَيْثٌ، - عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، - رضى الله عنه - أَنَّهُ قَالَ أَقْبَلْنَا مُهِلِّينَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِحَجٍّ مُفْرَدٍ وَأَقْبَلَتْ عَائِشَةُ - رضى الله عنها - بِعُمْرَةٍ حَتَّى إِذَا كُنَّا بِسَرِفَ عَرَكَتْ حَتَّى إِذَا قَدِمْنَا طُفْنَا بِالْكَعْبَةِ وَالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَأَمَرَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَحِلَّ مِنَّا مَنْ لَمْ يَكُنْ مَعَهُ هَدْىٌ - قَالَ - فَقُلْنَا حِلُّ مَاذَا قَالَ " الْحِلُّ كُلُّهُ " . فَوَاقَعْنَا النِّسَاءَ وَتَطَيَّبْنَا بِالطِّيبِ وَلَبِسْنَا ثِيَابَنَا وَلَيْسَ بَيْنَنَا وَبَيْنَ عَرَفَةَ إِلاَّ أَرْبَعُ لَيَالٍ ثُمَّ أَهْلَلْنَا يَوْمَ التَّرْوِيَةِ ثُمَّ دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى عَائِشَةَ - رضى الله عنها - فَوَجَدَهَا تَبْكِي فَقَالَ " مَا شَانُكِ " . قَالَتْ شَانِي أَنِّي قَدْ حِضْتُ وَقَدْ حَلَّ النَّاسُ وَلَمْ أَحْلِلْ وَلَمْ أَطُفْ بِالْبَيْتِ وَالنَّاسُ يَذْهَبُونَ إِلَى الْحَجِّ الآنَ . فَقَالَ " إِنَّ هَذَا أَمْرٌ كَتَبَهُ اللَّهُ عَلَى بَنَاتِ آدَمَ فَاغْتَسِلِي ثُمَّ أَهِلِّي بِالْحَجِّ " . فَفَعَلَتْ وَوَقَفَتِ الْمَوَاقِفَ حَتَّى إِذَا طَهَرَتْ طَافَتْ بِالْكَعْبَةِ وَالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ ثُمَّ قَالَ " قَدْ حَلَلْتِ مِنْ حَجِّكِ وَعُمْرَتِكِ جَمِيعًا " . فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أَجِدُ فِي نَفْسِي أَنِّي لَمْ أَطُفْ بِالْبَيْتِ حَتَّى حَجَجْتُ . قَالَ " فَاذْهَبْ بِهَا يَا عَبْدَ الرَّحْمَنِ فَأَعْمِرْهَا مِنَ التَّنْعِيمِ " . وَذَلِكَ لَيْلَةَ الْحَصْبَةِ .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Biz Rasululloh ﷺ bilan birga ifrod haji uchun ehrom bogʻlab keldik, Oisha esa umraga (ehrom bogʻlab) keldi. Sarifga yetganimizda u (Oisha) hayz koʻrdi. (Makkaga) kelganimizda Kaʼbani va Safo bilan Marvani tavof qildik. Shunda Rasululloh ﷺ bizdan kim bilan qurbonlik (hadyi) boʻlmasa, ehromdan chiqishimizni buyurdilar. Biz: ‹Qanday chiqamiz (qaysi chiqish bilan)?› dedik. (Rasululloh ﷺ): ‹Toʻla ehromdan chiqish bilan›, dedilar. Shunda biz ayollarimizga yaqinlik qildik, atir surtdik va kiyimlarimizni kiydik. Biz bilan Arafot orasida toʻrt kechadan boshqa (vaqt) qolmagan edi. Soʻng Tarviya kuni (yana hajga) ehrom bogʻladik. Soʻng Rasululloh ﷺ Oishaning oldiga kirdilar va uni yigʻlayotgan holida topib: ‹Senga nima boʻldi?› dedilar. U: ‹Holim shuki, men hayz koʻrdim, odamlar ehromdan chiqdilar, men chiqmadim va Baytni tavof qilmadim, odamlar esa hozir hajga ketmoqdalar›, dedi. Shunda (Rasululloh ﷺ): ‹Albatta bu Alloh Odam qizlariga yozib qoʻygan ishdir, sen gʻusl qil, soʻng hajga ehrom bogʻla›, dedilar. U shunday qildi va (haj) marosimlarida turdi. Poklanganida esa Kaʼbani va Safo bilan Marvani tavof qildi. Soʻng (Rasululloh ﷺ): ‹Sen hajing va umrang — hammasidan ehromdan chiqding (toʻla ado etding)›, dedilar. U: ‹Yo Rasululloh! Men ichimda haj qilmagunimcha Baytni tavof qilmaganimni (sezib) qiynalyapman›, dedi. (Rasululloh ﷺ): ‹Ey Abdurahmon! Uni olib borib, Tanʼimdan umra qildirib kel›, dedilar. Bu Hasba kechasi edi.»Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: «Биз Расулуллоҳ ﷺ билан бирга ифрод ҳажи учун эҳром боғлаб келдик, Оиша эса умрага (эҳром боғлаб) келди. Сарифга етганимизда у (Оиша) ҳайз кўрди. (Маккага) келганимизда Каъбани ва Сафо билан Марвани тавоф қилдик. Шунда Расулуллоҳ ﷺ биздан ким билан қурбонлик (ҳадйи) бўлмаса, эҳромдан чиқишимизни буюрдилар. Биз: ‹Қандай чиқамиз (қайси чиқиш билан)?› дедик. (Расулуллоҳ ﷺ): ‹Тўла эҳромдан чиқиш билан›, дедилар. Шунда биз аёлларимизга яқинлик қилдик, атир суртдик ва кийимларимизни кийдик. Биз билан Арафот орасида тўрт кечадан бошқа (вақт) қолмаган эди. Сўнг Тарвия куни (яна ҳажга) эҳром боғладик. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ Оишанинг олдига кирдилар ва уни йиғлаётган ҳолида топиб: ‹Сенга нима бўлди?› дедилар. У: ‹Ҳолим шуки, мен ҳайз кўрдим, одамлар эҳромдан чиқдилар, мен чиқмадим ва Байтни тавоф қилмадим, одамлар эса ҳозир ҳажга кетмоқдалар›, деди. Шунда (Расулуллоҳ ﷺ): ‹Албатта бу Аллоҳ Одам қизларига ёзиб қўйган ишдир, сен ғусл қил, сўнг ҳажга эҳром боғла›, дедилар. У шундай қилди ва (ҳаж) маросимларида турди. Покланганида эса Каъбани ва Сафо билан Марвани тавоф қилди. Сўнг (Расулуллоҳ ﷺ): ‹Сен ҳажинг ва умранг — ҳаммасидан эҳромдан чиқдинг (тўла адо этдинг)›, дедилар. У: ‹Ё Расулуллоҳ! Мен ичимда ҳаж қилмагунимча Байтни тавоф қилмаганимни (сезиб) қийналяпман›, деди. (Расулуллоҳ ﷺ): ‹Эй Абдураҳмон! Уни олиб бориб, Танъимдан умра қилдириб кел›, дедилар. Бу Ҳасба кечаси эди.»