حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّ حَفْصَةَ، - رضى الله عنهم - زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا شَأْنُ النَّاسِ حَلُّوا وَلَمْ تَحْلِلْ أَنْتَ مِنْ عُمْرَتِكَ قَالَ " إِنِّي لَبَّدْتُ رَأْسِي وَقَلَّدْتُ هَدْيِي فَلاَ أَحِلُّ حَتَّى أَنْحَرَ " .
Nabiy ﷺ ning zavjalari Hafsa (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Yo Rasululloh! Odamlarga nima boʻldiki, ular (ihromdan) chiqdilar-u, siz umrangizdan (chiqib) ihromdan chiqmadingiz?» (Rasululloh ﷺ): «Men boshimni (yelimlab) yopishtirdim va hadiyimga (qurbonligimga) belgi taqdim. Bas, men (hadiyni) nahr qilmagunimcha (soʻymagunimcha) ihromdan chiqmayman», — dedilar.